maandag 20 februari 2017

Piraten zijn cool




Piraten zijn cool,  zegt mijn kleinzoon
Goed, na heel veel lees- en uitpluiswerk ga ik me dan maar eens concentreren op de Piratenpartij.

Ik heb daarvoor wel enkele voor mij geldige redenen waaronder:
Het Finse voorbeeld
Een vrouwelijke lijsttrekker
Een meer democratische democratie
Baas over eigen leven
Liquid democracy



Lees het interview in Vrij Nederland  eens door en vergelijk sommige zaken eens met de vastgeroeste werkelijkheid. Enkele opmerkingen spraken mij extra aan.

[.....Bijvoorbeeld de echtgenoot van Edith Schippers, onze minister van Volksgezondheid: die bleek als consultant geld te verdienen aan haar beleid. Over zulke zaken wil ik Kamervragen stellen.’.....]

[...Maar nieuwe methoden als Loomio maar ook liquid democracy maken directe zeggenschap van de burger tussentijds mogelijk. Volgens liquid democracy kan je je stem op bijvoorbeeld het gebied van zorg toevertrouwen aan iemand die je kent die daar veel verstand van heeft. Op die manier kan je in de democratie veel beter gebruik maken van de expertise van de burgers, en het vergroot de democratische betrokkenheid.’....]

[...En dan het gedoe over het bonnetje van Fred Teeven. Ard van der Steur is de derde VVD-bewindsman die erover is gevallen, maar Rutte lijkt er nauwelijks last van te hebben. Het verbaast me dat de verontwaardiging over de houding van de VVD niet veel groter is. Daardoor denken ze in die partij nog steeds dat ze met alles kunnen wegkomen, en.’...]


Ik heb al aardig wat verschillende partijen gestemd in mijn leven. Helaas gaan de meesten niet met de tijd mee, dulden geen inmenging of hebben te veel punten die overeenkomen met de gevestigde orde. En ze zijn vooral goed in het hanteren van partijbeschermende maatregelen.

Ik zou een partij willen die dagelijks meegaat met de gang van zaken. Die mij vertegenwoordigt in zaken die ik belangrijk vind voor de toekomst, voor mijn kinderen (uit de low-protest-generatie) en kleinkinderen die ik nog protestfähig moet maken (alleen op het gebied van de volksvertegenwoordigers).

Ik houd de Piratenpartij al jaren in de gaten. Ik snap dat Ancilla een mooie lijsttrekster is maar dan denk ik dat het ook wel een goede zet is. Ik ben niet zo'n vrouwenvrouw maar alles is beter dan de koppies van die half ingedutte mannetjes. Het zou andere partijen geen kwaad doen al die mannen eens van de eerste plaats te halen.
Tot zover deze korte overpeinzing.
Wordt hopelijk vervolgd.


©Gavi Mensch
Nederland BV 18-2-2017








woensdag 15 februari 2017

Volk en stemvee.



Veel populisten en ook minder populisten zeggen te spreken uit de naam van het volk. En het ergste is dat de politiek links van het midden deze standaardiserende en vaak denigrerende benamingen heeft geaccepteerd en ze soms overneemt.

Ik heb daar altijd een hekel aan gehad en het moest maar eens afgelopen zijn.
Het op een hoop gooien van de belastinggeld-ophoesters die de inkomens van de pluchezitters betalen vereist een andere manier van aanspreken.
De politiek klaagt over de narigheid over henzelf gespuid op twitter en andere media, ik moet er vaak om lachen, het zijn allemaal vernederende koekjes van eigen deeg.


Even voor alle duidelijkheid, als types als het peroxideding, Rutte of jongetje Pechtholt het hebben over de Nederlandse Kiezer, gebruiken ze daarvoor  graag de volgende benamingen:

Het volk
De burgerij
De gemiddelde burger
De armen
Het stemvee
Het publiek
De gewone man
Jan met de pet
De arbeider
De gemiddelde arbeider
De kleine man
Iemand van het gewone volk
De man van de straat
Jan de Arbeider
Jan Boezeroen
Het gemiddelde publiek
De gemiddelde stemmer
De volksbeweging
Wij (Ons)
Men
De burger
De mens
Het stemvolk
Vrouwen
Mannen

Opmerkelijk is dat men vrijwel alleen over mannelijke burgers spreekt.
(Dan is het eigenlijk wel logisch; vrouwen steken vaker hun hoofd boven het maaiveld uit.)
Dus wie 'ONS' en mij verwart, of me bij een van bovengenoemde benamingen denkt te kunnen plaatsen, hoeft niet te rekenen op mijn stem.
Blijft er dan nog een partij over?
Ik vrees het ergste.



Eveline van Donkelaar
Nederland BV, 20-2-2017






zaterdag 4 februari 2017

Diagnoses met de neus…..


Een diagnose 'opbouwen' is geen kwestie van bloed en urine onderzoek. Het is eigenlijk eerst een kwestie van kijken en zien, observeren, voelen ruiken, vragen en luisteren, sfeer proeven, optellen en aftrekken. Dan is het andere onderzoek slechts een aanvulling.

Voorheen deden de verpleegkundigen al die observaties van de patiënt ten bate van de diagnostiek. Daarvoor hadden we een gedegen kennis opgedaan met als basis anatomie en fysiologie, psychologie en pathologie. Verder werden we getraind in kijken, luisteren en communiceren met patiënt door een docent omgangskunde. 


Tijdens de avonddiensten op de SEH (toen nog gewoon de Eerste Hulp) deden we opnames en de truc was om een diagnose te stellen op basis van observaties die je dan een week of wat later terug kon zien. Ik heb meer weddenschapjes gewonnen dan verloren. Onze observaties kwamen duidelijk beschreven in het verslag (dossier) en de arts kon daar soms al een prediagnose uitfilteren: Soms was er een arts die tijdens de patiëntbespreking vroeg waar mijn observaties op zouden kunnen wijzen. Dat was de uitdaging om echt goed te observeren en om duidelijk te rapporteren.

Kom daar nu maar eens om, denk ik wel eens als ik hoor hoe vaak mensen naar een ziekenhuis moeten voor iets dat eigenlijk al duidelijk is. Maar al die bezoekjes brengen geld in het laatje en het is alleen maar lastig dat er ook nog een patiënt aan vast zit. Gelukkig is dit maar een klein percentage, er zijn fantastische medische teams.
Helaas ontbreken daar soms die snuffelende verpleegkundigen aan die nog die ouderwetse opleiding hebben gehad.

Of dat nog goed komt weet ik niet. Ik zie ze op het HBO niet aan poep en plasjes ruiken (dat kan eigenlijk alleen bij een in-service opleiding) en daar dan een heel kort en duidelijk verslag over schrijven. Over braaksel kun je heel veel zeggen en wonden ruiken allemaal naar hun eigen ziekteverwekker. Iemands houding geeft soms aan waar het letterlijk knelt en de pijn is af te lezen aan houding en mimiek Ik ben niet zo vaak in de luren gelegd door op elkaar geklemde lippen en het bijbehorende "het gaat wel".

Om die observaties te kunnen doen, heb je goede leermeesters nodig en geen mensen die per minuut werken. Maar ik denk dat ook veel te veel artsen vertrouwen op door machines gegenereerde uitslagen. Ik vraag me zelfs af of ze überhaupt nog wel een lesje wondruiken krijgen. Ik pleit voor de herinvoering van deze diagnosetechnieken en voor meer praktisch onderwijs in de zorg, alle zorg!




© Eveline v. Donkelaar
Nederland BV. 26-8-2016 

Uit: archief verpleegkundige observaties






.

woensdag 1 februari 2017

Overpeizingen van een mensch met kraak.




Als ik me oud voel, ouder dan ik ben, ouder dan de jaren die ik geleefd heb, helpt het om te bladeren in mijn beschreven verleden. De redenen waarom ik me oud voel, soms, worden dan duidelijk. Ik heb veel gedaan, goed en fout, meer goed dan fout, gelukkig; jawel, dat kan alleen ik maar beoordelen. Voor mijn fouten heb ik al geboet, ik heb er al wakker van gelegen, ik heb ze de revue laten passeren en erover nagedacht. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik heb het een en ander overleefd en ik daarom wil en kan mij zelf niet veranderen, de overlevingsstrategie is in mijn persoonlijkheid ingebed. Ik kan wel gaan huichelen en draaien maar dat zit er niet in, zo ben ik niet.

Wel zie ik waar anderen soms last hebben gehad van mijn ietwat temperamentvolle  (klinkt niet zo erg) persoonlijkheid. Ik kan dat niet terug draaien, aan excuses heeft niemand wat; het meeste is te lang geleden of zijn die anderen dood.  Als ik tegenwoordig wat schrijf geef ik anderen in ieder geval de ruimte om het NIET te lezen. 

Ik heb grote moeite met een gebrek aan loyaliteit. Ik verdedig mijn mensen door dik en dun. Als ik dat ten onrechte doe, zeg ik dat later in een 1 op 1 situatie en nooit waar anderen bij zijn. Natuurlijk verwacht ik die loyaliteit ook maar alleen van mijn mensen, de mensen die me kennen en die ik ken. Vrienden en vriendinnen en anderen die die loyaliteit van mij 'for granted' namen kwamen van een koude kermis thuis. 

Ben ik lastig, vraag ik me dan? Daar kan ik 'ja' op antwoorden. Ik heb zo'n kop die alsmaar boven dat maaiveld uit wil. Anderen zouden zich daar voor kunnen schamen. Daar kan ik niets mee, helaas.  Het wil dus niet zeggen dat ik graag in het centrum van de belangstelling sta, helemaal niet; ik vind toegezongen worden al moeilijk. En die kop steek ik niet met voorbedachte rade naar boven.

Ik heb het meeste in mijn leven zelf moeten doen, ik wil dat blijven doen op de manier die mij het meest effectief lijkt, als was het maar met af en toe in plaats van een klopje op eigen schouder. 
Dat is ook zo'n teken van ouderdom. Dat die klopjes op mijn schouder vaak komen van nieuwe mensen. Dat is prettig. Door dat  'for granted' nemen krijg je steeds minder complimentjes.

Mijn kleinkinderen brengen mij weer terug in het heden. Veel van wat een moeder 'fout' doet, kan ze enigszins verbeteren bij de tweede kans die het zorgen voor kleinkinderen eigenlijk is. Tijdens een uitgebreid en meer relaxt (groot) moederschap zonder moederschap te zijn. Omaschap is heel spannend en leerzaam.   

Hoe ik hier op kwam? Oh ja ( dit is ook een teken van geen 16 meer zijn, de draad kwijtraken), ik zat te bladeren in het nog niet zo verre verleden en kwam de volgende herinnering tegen: 


Kinderlogica.


Daar op de rieten poef
Die kraakt van ouderdom,
Wiebelt ze en vraagt
Waarom die mand kraakt.

Ouderdom zeg ik
die mand is al heel oud

Dan kruipt ze lachend
Op schoot bij mij en
Zegt al wiebelend
En blij; Jij kraakt niet

En jij bent ook al oud
Maar jij bent geen mand


Blanca december 2013 






©Gavi Mensch
Maastricht, 1-2-2017







dinsdag 31 januari 2017

Jongeren die niet willen weten


Hoe krijgen we jongeren zover dat ze de ernst inzien van wat er gebeurt op dit moment?
Zo somber als een groot deel van  mijn generatie wordt van de uitsluitingen en de dreigingen, het fascisme en het racisme.....
Ik hoop dat deze en de komende generaties zich nooit zorgen hoeven te maken om wat 70 jaar gebeurde en weer is opgelaaid. Ik hoop dat ze nooit hoeven vluchten, dat ze in voorspoed kunnen leven en empathisch kunnen zijn met mensen die minder hebben. 

Ze hoeven alleen maar te weten, te lezen en het dan op te bergen in een hoekje van hun brein. 

Mijn generatie is met de herinnering aan fascisme opgegroeid. Ik heb zelf de dreiging van fascisme gevoeld in Spanje. En dat is niets vergeleken met de dreiging van de jaren 30. Ik ben opgegroeid met de oorlog op mijn bord. Met de verhalen en de realiteit. Dat wens ik de volgende generaties niet.

Ik hoop wel dat ze af en toe een blik werpen op de situatie buiten hun eigen kringetjes. Zodat ze nooit voor een verrassing komen te staan maar bijtijds kunnen ingrijpen als dat nodig is.
Tot die tijd maak ik me gewoon zorgen als dat nodig is. 

En dan protesteer ik wel tegen Trump, Wilders, en al die anderen die ons en  de medemens bedreigen.



Een ding vraag ik...ga stemmen met vooruitziende blik. 
Met oog voor de toekomst van iedereen. 
Met een schuine blik naar het verleden en en een lege blik voor de napraters. 

Denk zelf en hanteer goede argumenten.

Dit is geen toekomst beeld, dit is Trumpiaans stemgedrag. 
Maar goed, dat vind ik en ik ga niet zo lang meer mee.  
Persoonlijk stem ik op een partij die een vriendelijk toekomstbeeld geeft, een handreiking voor iedereen.










©Gavi Mensch
Nederland BV, 25-1-2017.








zondag 29 januari 2017

Kinderopvang en kwaliteit, de problematiek






Ik heb een nieuw kleinvriendje, tijdelijk, ik ben een ingeleende oma in een gezin met een omagebrek.

Het betreffende kleinvriendje dat me nu Omajien noemt, is een schattig en bijdehand ventje van 2, Tom genaamd; een kindje met wat wij een slechte start noemen. Ziekenhuizen, operaties en een behoorlijke uitdaging om een kindje met een klein geboortedefect door het eerste jaar te slepen, zorgen voor een vroegwijs mannetje dat de volgorde een beetje kwijt is. Zoals eigenlijk alle peuters die iets langer met moeder alleen waren, ziek zijn geweest of zich in een speciale situatie bevonden, heeft hij een beetje last van het verschil in mijn en dijn. 

En van onbekende gevoelens waar hij nog niets mee kan. Wat zich soms uit in knijpen, meppen of bijten. Bijten doet het meest zeer en heeft dan ook een zware consequentie, in Tom's geval: *verwijdering uit de normale peutermaatschappij.


De moeder is sinds kort bezig om haar werk weer op te pakken en de jongeman mag dagdelen spelen op een kinderdagverblijf. Helaas heeft Tom een verdedigingsmechaniek ontwikkeld en bijt letterlijk van zich af. Het kinderdagverblijf zet Tom (natuurlijk uit angst voor de ouders en de reputatie maar ongehinderd door kennis van zaken) de deur uit. Ook een volgend kinderdagverblijf wijst moeder en kind de deur.
Ouders gaan naar besprekingen met een psychologe, iedereen ( behalve de reguliere kinderopvang) verdiept zich in de materie en uiteindelijk wordt besloten om het kindje enkele dagdelen naar een MKD te laten gaan, een medisch kinderdagverblijf.

Aan mij om het ventje op te halen en hem mee naar huis te nemen tot zijn moeder, die in de buurt werkt, hem ophaalt. Ik speel ook enkele dagen in de week met mijn kleinkinderen en de uurtjes met Tom kunnen daar nog prima bij.

Ooit ben ik mijn zorgcarrière begonnen als KVJV'er (nu pedagogisch medewerker met een aantekening) in een medisch kinderdagverblijf, dus Tom roept goede herinneringen op. Het is zo'n halve eeuw geleden dat ik daar werkte en mijn kennis over speciale kinderen heb ik de laatste 45 jaar aardig uitgebreid, onder andere als verpleegkundige in een kinderziekenhuis. En ik moet vaak constateren dat pedagogische medewerkers niet altijd up-to-date zijn, niet het verschil zien tussen de achtergrond van het ene en het andere kind. En ook de consequenties van de medische behandeling is hocus pocus. Ik stel dan ook voor om de M uit MKD te verwijderen totdat alle medewerkers op de hoogte zijn van wat die M inhoudt.

Het is leuk samenzijn met Tom. Net zoals mijn kleinkinderen is hij afwisselend aanhankelijk en heel onafhankelijk. Ik zie weinig verschil met andere kinderen. Soms heeft hij een stampvoetje, soms een huilbui en soms is hij even gefrustreerd. Een uh-uh en het afleiden van kinderen in zo'n state of mind, gevolgd door de vraag 'waarom' als ze weer gekalmeerd zijn doet wonderen. Uitleggen kunnen ze het nog niet echt maar ze geven wel aanwijzingen en het is aan volwassenen om daaruit het probleempje te filteren.

Mijn kleinkinderen en Tom kunnen rekenen op 1 op 1 momenten, zowel thuis als ook bij mij.
Ook in het MKD gaf ik vroeger ruimte voor een 1 op 1, dat was absoluut nodig voor de ontwikkeling en zeker voor kinderen met een opstartprobleem, een gezondheidsprobleem of situaties die veel stress veroorzaakt hebben. Maar de meeste MKD's hebben kinderen met grote gebreken, zowel lichamelijk als ook geestelijk. Het was destijds geen opvangplek voor kinderen die door ondeskundigheid van kinderdagverblijfmedewerksters niet op de reguliere opvang terecht konden Nu lijken de bezuinigingen en de minder brede opleidingen te zorgen voor overbevolking van MKD's met kinderen en medewerkers die daar niet horen. Verder zijn er de bezuinigingen; die zorgen te vaak voor dubbele groepen en/of te weinig leidsters en/of te veel stagières.

Dat gaat ook op voor alle soorten kinderdagverblijven.

Afgelopen week toen ik Tom ging ophalen vroeg ik iets over buitenspelen. Het was geen mooi weer maar het leek me niet prettig om de hele dag in een klein groepslokaaltje te moeten zitten. Om over de slaapplekjes maar niet te praten. Het konijn op de kinderboerderij heeft meer ruimte. 
Er werd heel fel op gereageerd door een jongere leidster. Die heb ik snel uitgelegd dat het nog geen aanmerking was maar een vraag en dat daar een wezenlijk verschil tussen is. Hoe dan ook kreeg ik te horen dat al die jasjes en mutsjes en sjaaltjes en snotneuzen zoveel tijd in beslag namen dat het de moeite niet waard was. Ik gaf aan dat die tijd ook besteed werd aan de kindjes, met een brede lach, maar de jonge dame liep weg waarop een oudere leidster haar vragend nakeek. We wisselden een knipoog uit, Iedereen heeft zijn dag wel eens niet, dacht ik.

Maar toen ik van de week mijn vriendje ging halen zat hij aan tafel in een triptrapstoel waar hij niet zelf uit kon (deed me denken aan de vastgezette ouderen in een geriatrische instelling waar ik als wijkverpleegkundige kwam). Hij was heel enthousiast dat ik hem kwam halen en zwaaide vrolijk met zijn armen. Toen trok hij een educatief spelletje dat op tafel stond naar zich toe om het me te laten zien.

Ik schrok van de reactie van de leidster. Met een nare harde stem zei ze: "Tom niet doen, mag niet" terwijl ze het ding uit zijn handjes trok en verder weg op tafel zette. En aangezien ik oud ben en mijn mond niet meer hoef te houden, keek ik de leidster in de ogen en zei met een, voor haar niet te peilen, glimlach dat dát een veel te felle en niet educatieve actie was.

Ik haalde Tom uit zijn stoel en keurde haar geen blik waardig. In het benauwde slaaphok annex garderobe annex bergruimte pakten we zijn rugzakje en zijn jas. De jas legde ik demonstratief midden in ruimte op de grond en liet Tom op zijn manier, keurig zelf zijn jas aantrekken. "Goed van hem hè", zei ik tegen de bozige leidster. Ze zei niets.  

Mijn opmerking over ondeskundigheid en een gebrek aan communicatiemogelijkheden van sommige medewerkers werd hierbij bewezen. 

Er is een gouden regel: als je wilt praten met een kind, het iets verbieden of corrigeren, zorg dan altijd dat het kind je ogen ziet en dat hij aandacht heeft voor wat je zegt.
En als je een fout maakt, zeg je sorry. 
Maar behalve dat heeft deze leidster nog veel meer te leren. Namelijk dat ze een voorbeeld is voor kinderen en ouders en dat begreep deze jongedame echt niet. 

Het is niet zo maar een vak! Een leidster moet veiligheid bieden, rechtvaardig zijn en liefdevol. Ze moet kinderen verder helpen. Deze leidster lijkt mij persoonlijk totaal ongeschikt. Het is te hopen dat het medisch kinderdagverblijf aan bijscholing doet. Anders moeten we het daar maar eens over hebben.

Hoe dan ook, ik ga er persoonlijk voor zorgen dat Tom binnen de korst mogelijke keren terug kan naar een gewoon kinderdagverblijf. Een dat ik persoonlijk kan aanbevelen. Waar de communicatie met de ouders verloopt via What'sapp, waar live-momentjes doorgegeven worden, waar geen berispende overlegjes met ouders plaatsvinden. Waar een kind gewoon een kind kan zijn. En waar bijten en slaan en knijpen een onderdeel zijn van het groter worden en geen criminele activiteit.

MKD's moeten gerenoveerd worden. De methodes op sommigen zijn hopeloos ouderwets weet ik van een neuropsycholoog die er ooit een periode meeliep.

Wie is zich er nog van bewust dat de opvang van jonge kinderen een uitermate verantwoordelijke bezigheid is? Kinderen worden niet gestald en medewerkers plakken geen stallingsbewijs op het voorhoofd van het kind. Dat geldt voor peuterspeelzalen en kinderdagverblijven, voor BSO's en helemaal voor MKD's.

En tot besluit, mijn beide kinderen hebben op kinderdagverblijven en BSO's gezeten. Daar hebben ze behalve een multiculturele sociale omgeving genoten van volwassenen die er waren voor hen. Ook daar ging wel eens iets fout. Door mijn schuld of door het botsen van opvoedingsmethodes of onredelijkheden. Daar werd over gepraat, daar werd van geleerd, ook door mij, en meestal niet waar de kinderen bij waren. Mijn kinderen hebben er zaken geleerd die ze thuis niet leerden. Ze begrepen dat ze niet mee konden naar mijn werk en dat werk behalve plezier ook geld op leverde.

Ik vind dat heel veel opleidingen op de schop moeten. Dat een opleiding voor pedagogisch medewerker op minimaal havo en daarna mbo niveau moet. Dat er voor medewerkers op een MKD nog strengere eisen zijn. Dat elke stap die ze doen voor het welzijn van het kind moet zijn. Dat ze medische en psychologische achtergronden moeten kunnen begrijpen maar ook hanteren. Dat er begeleidingsplannen gemaakt moeten worden samen met de ouders of voogden en dat die toetsbaar moeten zijn.

Het verhaal van Tom is nog niet afgelopen natuurlijk. En het is geen op zichzelf staande situatie. Bezuinigingen hebben overal tot onveiligheid geleid.

Bezuinigingen op de toekomst van onze jeugd is bezuinigen op de toekomst van iedereen.


©Gavi Mensch
Nederland BV, 29-1-2017






NB *verwijdering uit de normale peutermaatschappij lijkt me een ernstige zaak, soms veel ernstiger dan de reden waarom.
Ik ben hier dan ook nog niet mee klaar en ga op zoek naar de regels van kinderdagverblijven en hun mogelijkheid om een kind te weigeren ( lees marginaliseren) en hun verplichting om kinderen en ouders bij te staan als er kleine moeilijkheden zijn. 




vrijdag 6 januari 2017

Sjieke ophaaldag


.

In het dorp waar ik logeer hebben ze plastic zakken waar je blik en plastic in kunt doen die dan opgehaald worden op gezette tijden. Wij gewone stervelingen brengen dat blik en plastic  twee keer per week naar het milieustation. Wij hebben in de stad namelijk geen plaats om twee grote zakken met blik en plastic te bewaren.

Vanmorgen liep ik, zowaar langzaam, met mijn twee pleegherders door de straten van het dorp. Je kunt direct zien dat er hier alleen maar één AH is en dat de mensen weinig gebruik maken van euroshopper.

Dure merken vruchtensap, dure pakken melk (geen bewaartroep zoals ik gebruik), veel vleesbakjes en weinig vega. Meer Dreft dan huismerk en dure flacons wasmiddel en wasverzachter. Literflesjes met exotische geuren. Mijn wasgoed ruikt naar fris en naar "buiten gedroogd".
Verder verpakkingsmateriaal van dure cadeaus en blikjes dure soep uit de luxere kerstpakketten.

Ik ben niet jaloers aangelegd en heel tevreden met wat ik heb. Ik hoef ook niet duurder. Wel verbaast het me dat mensen onnodig veel geld uitgeven. Het is goed dat het blijft rollen alleen denk ik dan dat je beter de goedkope versie van het luxe uitziende product kunt open en eens per maand het verschil op de rekening storten van de voedselbank. Het is namelijk bewezen dat veel huismerken net zo goed zijn als de merkmerken en 9 van de 10 keer van dezelfde fabriek komen.

Nu begrijp ik wel dat in die doorzichtige zakken de buren ook zien wat er zoal geconsumeerd is. En in het dorp moet je toch een beetje je stand ophouden.
Of misschien overdrijf ik.
Maar dat van dat opsparen van het verschil om te doneren aan de voedselbank zou ook wel chic en een stimulans kunnen zijn om de prijzen van merkartikelen iets te verlagen.


Het is maar een suggestie.


©Gavi Mensch
Nederland BV 6-1-2017


.

zondag 18 december 2016

De vooruitgang 2






Klachten over Zeeland?
Over al die zaken die daar ontbreken?

Zoveel hebben wij in Zuid Limburg ook. 

Wij hebben een academisch ziekenhuis in Maastricht, (waardoor je liever uitwijkt naar Heerlen want daar krijg je geen flutdiagnose van een assistent-arts of student) waar je ongewenst meedoet aan experimenten bedacht door de studenten voor hun afstudeerwerkstukjes of promotie wedstrijden. Als ik naast het AZM (tegenwoordig Maastricht UMC) een been breek, laat ik me ook naar Heerlen brengen, laten ze hier maar oefenen op elkaar. Het luxueuze restaurant heeft ongezond eten in grote hoeveelheden en vooral veel zoetigheid. Bij de uitgang meet het diabetes onderzoeksteam de bloedsuikers van een ieder, data verzamelen heet dat. Uiteindelijk gaan de data in de prullenbak van de farmaceutische industrie; die is nog steeds blij met de miljardeninkomsten van de insulineverkoop.

Files hebben we hier zoveel, dat wil je niet weten! En ongelukken en Duitse hardrijders en rijbewijsloze Belgen. We hebben tegen de milieuverontreiniging door verkeer nu een 2.5 km lange tunnel die zijn vuile troep bovengronds (en voor zover ik weet slecht gefilterd) uitspuwt op de fileplekken van voorheen. Claustrofobie hebben is niet handig en je kunt ook nog niet van de weg af en erop, daar waar je wilt. 
Komend uit het zuiden heb je plekken waar de volgende bordjes over 1 lengte van 100 meter staan: 130
Km, 60 km, 120 km,70 km!  Knappe chauffeur die zich daar aan de snelheden houdt.




Over treinen heb ik het maar niet, drie stations waarvan 2 voor stoptreintjes naar België en Heerlen. Om van Maastricht naar de Randstad te komen ben je 2.5 uur zoet, inclusief 3 x overstappen voor de soepele prijs van €24.20 Maar dan heb je ook wat. Maastricht Dordrecht gaat als volgt: In Maastricht spring je op de trein naar Alkmaar maar in Eindhoven ga je dan op de trein naar Breda Maar in Breda is er werk aan de winkel dus stap je na een half uurtje wachten op de trein naar Lelystad(denk ik) die je dan via den Haag naar Dordrecht brengt. Daar kom je dan 2,5 uur later aan, heb je half Nederland gezien en ook aangedaan. Nog best snel eindelijk. 
De overstapjes zijn op voorschrift van mw. Schippers die bewegen noodzakelijk vindt om de zorgkosten te drukken. 

--------------------------------------
Werkzaamheden
Den Haag C-Rotterdam C-Breda
Wanneer: maandag 19 december tot en met vrijdag 6 januari
Oorzaak: aangepaste dienstregeling
Advies: U kunt gebruikmaken van de overige treinen of de omreisroute
Intercity's Den Haag C-Rotterdam C-Breda rijden niet
Intercity Lelystad C-Schiphol Airport-Den Haag HS-Dordrecht rijdt door naar/van Breda
reis tussen Den Haag Centraal en Den Haag HS met de Sprinter

Extra reistijd: een kwartier
----------------------------------------------


Dus, reizigers Maastricht-Dordrecht, doe gerust Maastricht-Middelburg, voor een luttele €2.20 meer en een uurtje extra komt u nog eens ergens.


©E.Y. van Donkelaar

Nederland BV,18-12-2016






















zondag 27 november 2016

Een voorbeeld van omgekeerde intolerantie.





Hieronder volgt een korte discussie die ik had op FB met een man van Afrikaanse afkomst. Een jonge man, een boze man, geloof ik. Absoluut geen domme man, een man met diepgang, zou ik denken. Een die mij 'chanteert' door mijn leven over de schutting te gooien als ik niet gauw een witte piet organiseer of, liever nog, het hele feest afschaf.
Dat gaat niet gebeuren. Ik heb namelijk een eigen mening, al heel lang ook een met diepgang, een voor verandering voor mijn kleinkinderen n die ik leer om een eigen mening te kweken. Die het verschil in kleur niet herkennen, ze hebben alleen vriendinnetjes en vriendjes.

Ik snap de boosheid van veel gekleurde mensen. Ik snap alleen niet waarom de wraak gericht is op een feest voor kinderen. Of is dat lekker makkelijk?  Er zijn ook nog ene mevrouw S. en ene meneer Q. die vinden dat ik door het stof moet. Gaat ook niet gebeuren.  Natuurlijk is slavernij fout, natuurlijk is discriminatie fout. Maar denk nou alsjeblieft niet dat de witte mensen tot in den eeuwigheid moeten bloeden voor  slavernij of discriminatie.  Dan bloeden we daar allemaal voor, elke kleur. Of we bloeden geen van allen. Dat kan ook. Gekleurde mensen discrimineren net zo veel, laten we vooral de discriminatie an sich bespreken en niet alleen de losse items die voor velerlei uitleg vatbaar zijn.


Hieronder probeer ik mijn mening over te brengen, een mening die niemand hoeft over te nemen want het is mijn persoonlijke mening. Heeljammer, hier heeft de boosheid van mijn 'tegenstander' de overhand en is hij niet ontvankelijk voor een andere mening. Hij blijft hem overspoelen met een sausje dat niets over mij zegt.
Het zal dan ook niet helpen als ik zeg dat ik heel goed weet hoe discriminatie voelt. Ik ben immers vrouw, een stevige vrouw bovendien. Een keer raden wat ik naar mijn hoofd krijg als ik op de tenen ga staan van een persoon zonder opvoeding.

Ik vermoed dat de boosheid genetisch wordt als je maar vaak genoeg stokken zoekt om mee te slaan. Of die stok nu slavernij heet of zwarte piet.  Ga de dialoog aan en leer van elkaars mening. Maar leren wil niet zeggen dat je de mening van de ander moet overnemen, het wil zeggen dat je er uit haalt wat je nodig zou kunnen hebben om samen te kunnen leven. Genetisch wordt het ook als je je jonge kinderen voert met discriminatie en je boosheid.  Doe dat alsjeblieft niet.  Zij zijn de toekomst.

Mensen, boos zijn is prima, reageer je af op hen die jou tekort doen, die je bedreigen, je  discrimineren en die  in hun onwetendheid alles ontkennen. Niet op de mensen die samenleven met iedereen ongeacht hun afkomst, kleur of kleurloosheid, dat zijn er veel meer. Als je strijd gaat voeren met je partners blijf je heel eenzaam achter, echt.


De post:

- Eindelijk de kogel is door de kerk.......mijn dochters geloven niet meer in Sinterklaas. "Papa, weet je dat Sinterklaas een acteur is?" Mijn mond viel open. De tijd is nu aangebroken om hen te onderwijzen over de onschuldige kinderfeest en de grote mensen achter de scherm die de script schrijven. Ik beloof jullie dat zij worden de nieuwe schrijvers van een nieuwe script. Zij gaan het verhaal beter vertellen dan jij en ik.
Leuk

-Oh wat jammer. Nu mis je een stukje geheimzinnige pret 😊

- Ik heb nooit van de pret genoten....de kids wel. Eindelijk blij dat het achter ons

- Jammer het is voor mij een feest vol jeugdherinneringen. Ik geniet nog steeds met mijn kleinkinderen mee.

-Het is en blijft een mooi concept voor een kinderfeest. Maar helaas zijn velen die het anders ziet. De racistische karikatuur van de figuur zwarte Piet viel mij ook op dit jaar als ze tegen de kinderen praten. Stel voor dat jij dezelfde accent hebt en ook op Piet lijkt.....

- Onze Pieten spreken Spaans, mijn kleinkinderen zijn driekwart Spaans en ik zie Zwarte Piet niet als een racistische figuur maar gewoon als de Spaanse helpers van een oude bisschop die op zijn naamdag cadeautjes aan de kinderen schenkt. In Spanje vierden we Reyes (drie koningen) en in Engeland Christmas. Ik ben een ongelovige. Maar ik houd van deze traditionele feesten.
Het is als met de tekening van mijn moeder voor jou. ( red. komt uit een andere discussie) Ik snap dat het niet leuk is voor je, als je verteld wordt dat het een racistisch feest moet zijn vanwege Zwarte Piet. Onze Pieten heten Pedro, Juan y Pepito. De laatste haalt de grapjes uit en maakt surprises.
Mijn kindjes willen graag met Pedro mee naar Spanje. Ze zijn dol op het feit dat hij tegen Sinterklaas zegt dat alle kinderen lief zijn geweest.
Vroeger vierde ik Sinterklaas met collega's en vriendinnen. Waarvan enkele uit Suriname en Curacao komen. Alle kinderen werden geschminkt en alle kinderen waren daar gelukkig mee. Ik heb geen idee wie deze populaire hetze is begonnen, racisme is in  mijn omgeving verboden en ik maak daar felle aanmerkingen op als ik het hoor. Sinterklaas is gewoon geen racistische beweging maar een feest. En degene die iets vervelends over jouw afkomst zegt krijgt met mij aan de stok.

 - Ik twijfel niet aan je ervaring dat je Sinterklaasfeest een pracht feest vindt. De enige wat ik ook aan je kan vragen is niet de ervaring van anderen dat de karikatuur zwarte Piet kwetsend is in twijfel te trekken. Alleen op deze manier kan het feest niet alleen voor jou een pracht feest, maar ook voor iedereen.

tekening  2016, kleindochter van 6 jr.
-Ik respecteer iedereen zijn mening en wellicht gaan mijn kleinkinderen het in de toekomst aanpassen. Niemand heeft gelukkig last van ons feest. Ik ben overigens erg flexibel maar pas me nooit aan, aan de publieke opinie, totdat ik daar enig nut van inzie.
Helaas worden we het niet eens. Dat is niet erg denk ik als ieders mening gerespecteerd wordt. Niemand hoeft van mij Sinterklaas te vieren zoals ik dat doe. Ik hoef het ook niet te doen zoals anderen dat graag willen. 6 december is het niet belangrijk meer.

-Ik neem geen individu kwalijk voor het graag vieren van Sinterklaas met zijn zwarte knechten. Maar de overheid en de instanties dat uit de koloniale tijdperk actief waren met slavernij moeten het beter weten en stoppen met financieren van een feest die een deel van zijn onderdanen kwetst. Jij als Gavi Mensch kan gewoon doorgaan met vieren.

- Wat je niet begrijpt, denk ik, dat Zwarte Piet voor ons niet zwart is maar Zwarte Piet en dat ze ook geen knechten zijn maar hulpjes van een oude man. En voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk. Bovendien zijn er net zoveel blanke slaven verkocht of misschien nog wel meer. Vrouwen die in de gedwongen prostitutie zitten zijn 'blanke slavinnen'. In Saudi Arabië  (o.a.) hebben ze vandaag de dag nog slaven, mensen uit Azië. Ik hoop dat, als jullie dan toch protesteren ( wat een recht is ), dat jullie die slaven dan ook ter sprake brengen. Slavernij is natuurlijk uit den boze. Maar ik neem ook niet alle moordpartijen en alle oorlogen op mijn rug.
Verder heeft de overheid geen onderdanen maar zijn wij het, de bevolking, die in vrijheid uitmaken hoe ons leven er uit ziet. In vrijheid en via democratische weg geregeld. Het woord onderdaan komt van onderdanig, een woord dat niet bij de volksaard past.

 -Empathie is niet te leren. Je hebt het of je hebt het niet. Het is niet mijn bedoeling om je te dopen in andermans ellende, of je te wijzen op de duistere kant van het verleden. De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.

 -Ik vind het belerend en je hebt geen idee hoe empathisch ik wel of niet ben. Ik zeg tegen jou niet dat je moet doen wat ik prettig vind. Respecteer mijn mening ook. Het gaat niet meer om empathie voor de medemens maar om een soort wraak over jaren van discriminatie (die ik overigens wel kan invoelen). Zwarte Piet is een stok om mee te slaan. Ook dat begrijp ik. En eigenlijk zouden we deze discussie nog eens face to face dunnetjes over moeten doen. Dat komt nog wel in de toekomst. Ik blijf mij (zoals ik meer dan 40 jaar doe) bezig houden met de mensen om mij heen, welk naam ze zo ook hebben. Ik laat het hierbij. Ik moet de schoencadeautjes van mijn kleinkindjes nog inpakken. Een lekkere avond verder.

- Ik herhaal gewoon de dingen die je zelf zegt.....geen disrespect. Laten we een keer face to face van gedachten wisselen. Fijne avond met je klein kind.

- Je herhaalt niet wat ik zeg, je legt me zaken in de mond die ik nooit gezegd zou hebben. Ik zie dat je mijn opmerkingen niet leest. Ik zei "voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk" dat wil niet zeggen dat discriminatie mijn zaak niet is.
En ik denk dat je nog eens een nacht moet slapen over wat je me in de schoenen schuift, allemaal jouw woorden. Dat zegt iets van je: {De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.}
Als je zo leest en vertaald betekent dat ,dat je respect niet gemeend is en dat je boos wordt op iedereen die er een goed gefundeerde andere mening op na houdt. Dat is niet echt fraai 

-Je hebt je zegje gedaan en ik ook de mijne. Het is sociaal media. Het is nu aan de e lezers om te bepalen of ik woorden in je schoenen schuif. Einde.

-Dat is goed, ik heb een deel van deze discussie naamloos gekopieerd en zal hem ook door anderen laten lezen. Ik houd je op de hoogte.


Graag commentaren onder het blog of op FB.




© Gavi Mensch/ Eveline van Donkelaar
Nederland BV 25-11-2016.




Update: 27-11-2016
De jongeman heeft mijn blogs duidelijk niet gelezen. Ik maak er ook niet zoveel reclame voor. Misschien moest ik dat ook maar eens gaan doen. Maar ach, denk ik dan, wie ben ik om mijn blogs belangrijker te vinden dan ze zijn.

.

woensdag 16 november 2016

De truc met de kruk.




Degelijke ouderwetse krukjes met 4 poten, veiliger om op te zitten, makkelijk weg te moffelen als je ze niet nodig hebt maar ook leuk om te laten staan en complimentjes te oogsten.




Benodigdheden:

2 Krukjes van de kringloop. Let op, dit is een gewilde vintage meubelstijl maar meestal zijn de zittingen kapot en mogen ze niet meer kosten dan hooguit €7,50 per stuk. Ik vond deze van €5,- voor €3.50 per stuk, met een boze blik op de zitting krijg je er nog wel eens iets vanaf.

1mt. Tafelzeil,de dikke uitvoering met textiel achterkant; dit was een couponnetje van €6,- en ik heb er ongeveer de helft van gebruikt. Ik koop het zeil ook wel bij de kringloop.

Wat lichte vulling indien nodig. Ik gebruikte non-woven doekjes
 Verdere benodigdheden....


Een nietapparaat en nietjes
Een tube lijm
Een stuk elastiek
Een goede schaar








Laten we stellen dat ik inclusief nietjes en lijm €11,- heb uitgegeven om 2 nieuwe krukjes te fabriceren. Door het tafelzeil zijn ze prima te gebruiken in de badkamer en in de keuken. Morsen mag!

En als je het motiefje zat bent, tafelzeil eraf en stofje erop!






©Gavi Mensch
Maastricht 15-11-2016

.