woensdag 21 september 2016

Naamschuilkelder



Soms ben je gedwongen jezelf een beetje te verschuilen.
Jarenlang heb ik een internet stalker gehad en die heb ik geloof ik nog steeds, ik weet het niet, ik Google niet meer op mijn eigen naam. Wel is het vervelend omdat ik kinderen en familie heb met die achternaam. Maar ik kan daar verder niets tegen doen.
Stalkers zijn 'gekkies' met een trauma, denk ik dan.
Een zo ingeburgerd pseudoniem dat mijn nicht me nog net geen Gavi noemt. ;-)

Oi oi! Eerst kreeg ik allerhande fanatieke Palestijnenfans over me heen omdat de naam 'te joods' was. Meulenbelt & Co, heb ik toen maar snel geschrapt van mijn lijst. Daarna de 'gewone niet begrijpende antisemieten'. Die heb ik ook geschrapt. Dat gebeurde voornamelijk op Twitter.

Nu is het al zover dat ik berichtjes krijg van mensen die mijn naam o.a een grote leugen vinden, bedrog en misleiding:
"Vuile teef, mishandelaar,. je krijgt de politie op je dak.....  
Marteling, u bent strafbaar een misdadiger...."

Joodse namen zouden alleen voor Joodse mensen zijn.
Maar wat zijn Joodse achternamen? Polak of Cohen? Ja, en nog veel meer die niet eens Joods of Jiddisch klinken maar polderhollands. Onder deze link een ris met Nederlands-Joodse achternamen.  
En zie, de naam Mensch staat er niet bij.

Om hen in te wijden in mijn hersenspinsels heb ik onderstaand blogartikeltje mee gestuurd.

Dat konden de personen in kwestie niet lezen, met excuses waarom ze dat niet konden. Nu is het zelfs voor slechtzienden mogelijk om een voorleesapplicatie of braille aanpassing te instaleren. Het feit dat ze wel onbeschofte zeur e-mails konden schrijven vond ik dan ook verbazingwekkend. Maar ik houd rekening met de gemoedstoestand van de schrijvers.

Ik weet dat veel mensen van net in of net na de oorlog getraumatiseerd zijn, de tweede generatie heeft het hard te verduren gehad, zeker als hun hele familie vermoord is. Zeker als die families of familieleden o.a. Joods waren, in het verzet zaten, Roma, homo of gehandicapt waren. Het vermoord worden en getraumatiseerd zijn is geen alleenrecht van een bepaalde groep. Vandaag de dag zijn er moordpartijen en zuiveringen aan de gang die kopieën zijn van de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Wat niet wegneemt dat de trauma's van de tweede generatie er nog steeds zijn, gruwelijk en tastbaar.

Maar lieve menschen, laat anderen doen waar ze behoefte aan hebben of wat ze leuk vinden mits ze met hun pseudoniem niemand leed berokkenen.

Ik vind Mensch persoonlijk een prachtig woord. Ik schreef er al eerder over. 

Ook in de dissertatie van mijn dochter (Dr. in Neurosciences):

To be a perfect mensch is a burden, 
to be a normal mensch is boring and 
to be yourself, a perfectly normal mensch, is difficult but totally satisfying!

Misschien dat het dan duidelijk is?

©Gavi Mensch
Maastricht, 21-9-2016

.




woensdag 31 augustus 2016

Burge-meesterlijke leugens




Echtgenoot burgemeester redt samen met omstanders leven.
Gepubliceerd: 01-11-2015 10:08 door RTV Maastricht.
Laatste update: 03-11-2015 07:33

Tijdens de jaarlijkse dodenherdenking bij de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg heeft de man van burgemeester Annemarie Penn zondag samen met andere aanwezigen reanimatie en eerste hulp verricht toen een van de leden van het Maastrichts Mannenkoor een hartinfarct kreeg.

Tijdens de ceremonie kreeg een van de zangers van het aanwezige koor een hartinfarct. Olaf Penn die met zijn echtgenote Annemarie Penn de bijeenkomst bijwoonde, was een van de eersten die eerste hulp in nood verleenden. Penn is gepensioneerd hartchirurg en zijn oude professie kwam goed van pas. De zanger is in kritieke toestand naar het ziekenhuis overgebracht.





Beste redactie, hier onder nogmaals het bericht dat ik hier geplaatst had en jullie verwijderd hebben:
----------------------------
Beste redactie,
Tot onze grote verbazing lezen wij bij u op de website het stukje over de
echtgenoot van de burgemeester die iemands leven gered heeft.
Schandalig dat een burgemeester over iemand anders leed publiciteit
probeert te krijgen.....
Wij, John Snijders en Yvonne Snijders-Buntinx, waren omstanders die naar de
Staar kwamen luisteren, allemaal toevallig omdat wij daar toch al aanwezig
waren.
Op een gegeven moment zien we het slachtoffer in elkaar zakken en
opgevangen worden, door mede-zangers.
Wij zijn toen meteen er op afgelopen en zagen direct al dat het fout zat.
Snel pols genomen en direct het besluit genomen om te gaan reanimeren, daar
niemand hier mee begon. Ik heb gereanimeerd en mijn vrouw nam de moeilijke taak,
zonder schromen op zich, om te gaan beademen.
Dus niet een echtgenoot van de burgemeester, maar WIJ namen die taak zonder
nadenken op ons. Gewoon omdat wij zagen dat dat nodig was en er tientallen
mensen alleen maar keken. We hebben geen instructies van wie dan ook
gekregen, ook de controles etc deden wij zelf en niet in opdracht van Penn. Die heeft daar staan kijken en deed voor de rest niets.
Handelen is in die situatie van cruciaal belang, seconden tellen dan!
Wij zijn dan ook blij dat we dat gedaan hebben, maar het doet heel veel
pijn als je dan zoiets op de website leest.
Wij zijn er nog altijd de hele dag mee bezig en ons verdriet en onze steun
gaat vooral naar die man en zijn familie uit.

Toevallig hoorden wij ook nog op tv bij het programma “avondgasten” op L1,
waar zij bij te gast was, haar zelf nogmaals herhalen alsof haar echtgenoot
alles had geïnstrueerd. en gecontroleerd!
Niemand heeft ons instructies gegeven,
wij waren op ons eigen aangewezen en reageerden gewoon snel. Eerder nog, IK heb anderen geïnstrueerd en gevraagd de pols te controleren etc. , de echtgenoot
heeft alleen in het begin even daar gestaan, maar echt niets gedaan.

Ik heb zelfs, tijdens het reanimeren, zelf de AED, die door een omstander was gehaald, moeten aansluiten, daar men niet wist hoe dat moest. Dus geen instructies van die gepensioneerde arts.
Waarom heeft een burgemeester, waar ik eerst mijn petje voor af nam, zo een
lage publiciteitsstunt gedaan....bah
Dit doet ons heeeel veeel pijn en verdriet. Wij zijn nog steeds kapot van
wat er gisteren gebeurd is.
Ons verdriet gaat vooral naar het slachtoffer en de familie en we hopen dat
alles goed komt.
Jammer burgemeester,.........



Schandalig pronken over de rug van een ander die vermeende hart chirurg heeft niks uitgevoerd maar ja de man van de burgemeester diep en diep triest

DS
Echtegenoot Penn heeft geen flikker uitgevoerd. Diegene die gereanimeerd hebben zijn John en Yvonne Snijders. Er stonden zoveel man en geen ene deed wat behalve John en Yvonne Snijders. Die zitten er nu nog mee maar daar hoor je niks over Dus die hoort respect te krijgen niet een gepensioneerd hartchirurg die zijn handen niet uitsteekt. RTV Maastricht ga je bronnen eerst na voordat je iets publiceert. De verkeerde persoon loopt er nu mee te koop en diegene die wat uitgevoerd hebben die zitten met een krob in de keel.

EvD vandaag 31-8-2016 0mdat ik geen enkele rectificatie kan vinden!

Ik lees dit nu pas naar aanleiding van een andere reanimatie. 
Het bericht hierboven is gotgeklaagt.

Let wel Mw. Penn, 'burgemeester' van Maastricht, dit zijn grove leugens die u dient te rectificeren. Het is heel erg moeilijk om mensen de AED cursus te laten doen, reanimeren is een heldendaad die uw man niet op zijn borst kan schrijven. De hierboven geplaatste leugens vragen om een actie.

Ik daag u en uw man uit om samen met mij een reanimatie en AED cursus te doen, zonder dat iemand weet wie u bent. Dan is er in ieder geval een beetje voldoening voor de mensen die de reanimatie op zich hebben genomen.
Gaat u schamen.
Ik zet dit artikel en de commentaren op mijn blog, het schrikt andere mensen misschien af als u over lijken gaat. De bedoeling is dat we de burgerhulpverlener promoten door het doen wat nodig is.
U mag beiden met mij contact opnemen voor de datum van de cursus.


En verder een dubbeldikke pluim voor de helden John en Yvonne Snijders!






Eveline van Donkelaar
Maastricht, 31-8-2016


De leugens






De lieverds van de belastingdienst.




Ik kijk op Facebook terwijl ik zit te telefoneren.
Daar vragen ze wat ik doe, ach….


Ik hang al een uurtje aan de telefoon met een door ons allen gefinancierd bedrijf voor rijke lui. Baas Wiebes is met vakantie en die zijn ze, denk ik, zoeken op zijn vakantieadres. Een meneer met een sexy voice vraagt me om "Een ogenblik geduld, alstublieft". Zolang ik me verbeeld dat het George Clooney is, is het nog vol te houden. Ik zeg ook elke keer maar wat terug. "Natuurlijk lieverd" of "En na dat ogenblik wat dan?"


De vreselijk vriendelijke dames van de belastingdienst die mij heen en weer schakelen omdat het systeem nou eenmaal zo ingewikkeld in elkaar zit, blijven positief en aardig.
Ik lach door mijn tranen heen.





Nooit schulden gehad en nu door slechte voorlichting van dat achterlijke UWV kom ik elke maand net genoeg te kort om niet veel te kunnen doen met mijn geld behalve het ene gat dichten met het andere.


Beide dames tonen begrip en proberen alle betrokken afdelingen op een lijn te krijgen. Er kan zelfs een grapje af. Ik complimenteer hen voor hun gesprekstechnieken. Ik stelde het bellen elke keer maar weer uit omdat ik bang was dat ik ontzettend pissig zou worden. Dat bleek dus niet nodig.

Uiteindelijk maken ze een redelijke oplossing voor mij die betekent dat ik toch nog een kop koffie kan gaan drinken ergens. En als ik iets van mijn inboedel verkoop, zoals ik af en toe doe als het nodig is, kan ik iets meer doneren aan de Staat der Nederlanden en aan het vakantiegeld van de Ministers. Ik heb dus weer hoop voor de toekomst.


Als je de belastingdienst belt, bedenk dan dat het niet het UWV is, leg uit wat je nodig hebt en wat je zelf kunt regelen en dan hoop ik dat je deze twee leuke dames treft. Ze zijn een en al oor en denken mee.
Leuker kan zo'n Wiebes het zelf nooit maken!



©Gavi Mensch
Nederland BV, 31-8-2016


PS Advies van de rijksoverheid afdeling belastingdienst: 



Vakantie voor softies



Of ik nog met vakantie ga?

Ik heb 2 weken bij het bos gewoond en elke dag stevige wandelingen gemaakt met twee enorme Duitse herders. En dat terwijl ik helemaal niet van wandelen houd. Doelloos wandelen alleen maar om je benen te bewegen, ik kan het niet. Ik beklim nog liever een berg waarbij het op de top naar beneden kijken het doel is. Wandelen met honden door een bos met heuvels heeft dus twee doelen. De honden en de heuvels. In de tijd dat ik met vakantie was heb ik gewoon niet aan thuis gedacht. Aan de belastingpapieren, aan wat ik allemaal moet, aan wat ik allemaal net niet haal. Daar niet aan denken is voor mij al vakantie.


Als ik naar mijn ver weg, te koop staande huisje ga, is dat geen vakantie. Daar ben ik aan het werk, ik ruim op en zoek uit, gooi weg en repareer. Het was mijn woonhuis en het ondergoed van tussen de 15 en 8 jaar geleden kan ik nog een keer dragen en dan valt het uit elkaar. De papierzooi die ik daar verplicht bewaar ga ik nooit meer gebruiken en elk jaar gooi ik een heel jaar plakjes beschreven boom in de vuurkorf.

Vakantie zoals in eeuwig feestend Ibiza, groenwaterend Hawaï of een verlaten strand in Griekenland ken ik niet. Dat is minstens 30 jaar geleden. Een hotel/strand vakantie in een badplaatsje aan de Spaanse kust vol bekenden. En ook dat was het net niet voor mij. Voor mijn kinderen wel en dus was het goed.

Nu heb ik het hart niet om zonder meer naar Griekenland op vakantie te gaan. 
Ik kan niet op mijn ronde billies gaan zitten terwijl om de hoek de vluchtelingen als zombies moeten gaan zitten wachten tot ze verder mogen, of niet. Ik zou beginnen met kinderen opnieuw leren spelen en ouders weer activeren, voornamelijk om weer een nieuw bestaan op te bouwen met elkaar. 


Om hen te helpen over de sores van de afgelopen jaren te praten en steen voor steen af te breken en met die stenen een nieuw onderkomen te bouwen. Sterke mensen die de dood in de ogen gekeken hebben.
Ik zou in de plaats daarvan ook aan het strand kunnen gaan liggen met een parasol, een ligbed en een flinke laag factor 50. Met een koelboxje vol frisse watertjes en een zak vers fruit. Maar dat kan ik niet. Ik ben een softie.

Om die reden zou ik ook niet goedkoop naar Turkije vliegen, land van de dictator, de uitroeier! Ook daar vluchtelingen kampen zo groot als mijn provincie. Voor een dag verblijf geef ik een familie kleding en eten, voor een dag strand twee families eten en vers fruit.


Ik zou een hele sliert kindjes mee willen nemen voor een vakantie dag, weg met de lappen en doeken en trainingspakjes in de hitte. Hop allemaal in de zee, spetteren en lachten en hen leren dat de zee ook lief en vrolijk kan zijn. Daarna voetballen en badmintonnen en zakken vol perziken, appels en bananen. En heel veel frisdrank, voor kinderen blijft dat een avontuurlijke sensatie waar wij allang niet meer bij nadenken…bubbeltjes op je tong.

Ik heb nooit gedeugd voor goedkope vakanties. Ik ga liever niet.
Vroeger gingen mijn kennissen naar Oostblok landen. Kamperen. Met de auto vol Nederlandse produkten waarvan de restjes ook weer mee terug kwamen. Een kop koffie koste 50 cent en 5 cent fooi was al heel wat, dan stonden de mensen daar al te knippen en te buigen. Op souvenirs kun je afdingen, ze vroegen immers altijd veel te veel. Moest ik ook doen, zeiden ze dan.

Ik heb altijd liever gespaard voor een vakantie waar ik op gelijke voet kon blijven met de bewoners van mijn vakantieland. Ik was hen dankbaar voor de gastvrijheid, liet een flinke fooi achter en dronk gewoon een kop koffie minder als dat nodig was. Souvenirs heb ik nooit gekocht, wel kunstwerkjes van plaatselijke kunstenaars.
Ik heb met sommige mensen nog steeds contact.

Kortom, ik houd van eerlijk delen, ik mis niets van wat ik weggegeven heb, er komt zoveel voor terug!

Een werkvakantie naar een Grieks eiland zou ik wel willen. Ook al geeft de Rijksoverheid aan, dat Griekenland geen doorvoerland is van vluchtelingen (?). Overdag bij de oorlogsvluchtelingen, 's middags een uurtje strand en zout water en 's avonds wat sightseeing of met een pak thee, suiker, melk, vers water en heel veel koekjes op visite bij mensen die nergens echt gewenst zijn. Een simpel pensionnetje met een schoon bed en een eenvoudige douche is genoeg.

Proberen getraumatiseerde kinderen weer aan het lachen te brengen is veel meer vakantie dan afdingen in Roemenie.


Ik weet het, ik ben (gelukkig) een softie.


©Gavi Mensch
Maastricht, 31-8-2016





donderdag 4 augustus 2016

Helpende hand bieden in Turkije





Ik zie het al voor me. 

Ik organiseer in Spanje een demonstratie voor meer invloed van W.A. en Rutte op de Spaanse politiek.
Nee dus. 





Kijk, (enkele dames en heel veel heren) Erdoganaanhangers. 
Het wordt tijd om de boel in Nederland en Duitsland te verkopen en uw geld mee te nemen naar Turkije om de welvaart en de dictatuur aldaar een boost te geven. 

Bedenk wel dat uw homosexuele kinderen daar gevaar lopen. 
Dat u als vrouw niet mag lachen en dat de krant maar over één ding schrijft. 
Scholing is natuurlijk ook niet overal op niveau; communicatieve bezigheden op internet worden daar niet op prijs gesteld. 

Maar teruggaan naar het vaderland lijkt me logisch en heel fijn voor Erdogan.





©Gavi Mensch (en een beetje van Jan Dijkgraaf in Metro)
Nederland BV, 1-8-2016
in 120woorden





dinsdag 2 augustus 2016

Marktperikelen 6; de Laurentius markt


De Sint Laurentiusmarkt in Bemelen is een aparte belevenis. En wel om meerdere redenen.

Ten eerste is Bemelen een klein dorp in Zuid Limburg, vlak bij Maastricht, in een historisch gebied. De grote Amerikaanse begraafplaats is in de buurt, er worden nog processies gehouden en een groot deel van de burgerij heeft een bovenmodaal inkomen. Het dorp ligt in en op de heuvels en de is omringd door bossen en mergelgroeves. Het is een stukje aarde uit een sprookjesboek.

Het dorp is saamhorig op zon- en feestdagen en de markt wordt eens per jaar uitstekend georganiseerd voor en door de Harmonie. Een harmonie die van alle markten thuis is

Ten tweede zijn vrienden van mij tegenwoordig eigenaars van de dorpskroeg Roemer's eetcafe. En hele onderneming voor voormalige Brabanders in een super Limburgs dorp, waar ze overigens al jaren wonen (na de standplaats Maastricht te hebben verruild voor het dorpsleven).  Hij doet, zij kookt; het is min of meer een familiebedrijf geworden. Je eet er heerlijk, het is een prachtige locatie en de sfeer is prima en relaxt. Aangezien het heel moeilijk is om een plaatsje te bemachtigen op de Sint Laurentiusmarkt was ik blij met hun aanbod voor een stukje van hun kraam.


Ten derde is de markt echt meer een antiek- en brocante markt dan een rommelmarkt. Maar mijn vriendinnen hadden behalve dat ook een kledingrek met aparte kleertjes en dat liep als een trein. Mijn snuisterijen heb ik verkocht, ik ben in het geheel niet ontevreden; mijn antieke zaakjes staan weer op hun plek in mijn woonkamer/atelier.

Ten vierde heb ik weer mijn hart opgehaald aan de verscheidenheid van mensen. Veel Limburgers waaronder heel veel geboren Bemelenaren; de gemiddelde huizen prijs in Bemelen ligt rond het half miljoen. De gemiddelde wereldwijsheid ligt een stuk lager. Ik kan me over beide zaken nog steeds verbazen.

En als laatste heb ik nog nooit op een markt zoveel ongeloofwaardige dingen gehoord als hier, over de manier van leven van de Bemelenaren, over hun angst voor die Ollanders die maar een vreemd taaltje spreken en onbegrip over de koopwaar van diezelfde Ollanders. Zo kon iemand zich niet voorstellen dat een kraam zomaar een oud en morsig korset heeft liggen als bijzonderheid.
Of gewoon oude schoenen verkopen met enorme punten. Waar die punten dan wel niet voor waren.....

Met als kers op de taart de 60+ buurtjes die me vroegen waarom ik geen Limburgs sprak. Mijn antwoord dat ik 5 andere talen sprak leek een beetje langs hen heen te gaan. Wel begrepen ze dat ik wat landen gezien moest hebben. En of ik ook in Afrika was geweest. Daarop kon ik bevestigend antwoorden. Waarop ze een beetje dichterbij kwamen en zij haast fluisteren vroeg of ik niet bang was geweest bij al die wilden. Het duurde even voordat ik in staat was om te vragen over welke wilden ze het hadden. Hij wees op wat Afrikaanse maskers op zijn kraam. Ik was nog even stil en zei toen samenzweerderig dat ik niet in hun kookpot paste. Zij knikte en ik moest me snel omdraaien om niet in cynisch lachen uit te barsten. De rest van de dag werd er niets meer gevraagd, alleen maar geknikt.

Een kleine bijzonderheid. Sint Laurentius himself heeft de hele dag de regen tegengehouden. En dat in een tijd waarin de goten langs de straatjes die van de 'berg' naar beneden lopen de dag daarvoor nog iets weg hadden van een mini Niagara falls. Ook dat is heel uitzonderlijk.

Het was een heerlijke dag, vermoeiend maar met weer een heel andere kijk op het leven.

©Gavi Mensch

Bemelen, 19-6-2016




Haat is niets anders dan angst voor het gehate.



De afgelopen 24 uur heb ik heel wat keren de woorden haat en fobisch horen zeggen. Heel veel mensen heb ik gezien die alsmaar instemmend ja knikken en niet zo erg veel mensen die het hoofd nadenkend schudden. Veel meehaters en meepraters, veel populaire nep-rebelie.

In een programma op tv werd me door een vreemd lachend mannetje uitgelegd dat fobie en haat hetzelfde is. Homofobie en homohaat is hetzelfde? Geen enkele nuance?
Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Niet met het vreemde lachje en zeker niet met de verkrachting van de Nederlandse taal.


Homofoben zijn in de eerste plaats bang dat ze zelf anders ( dan verwacht) zouden kunnen zijn. Ook zijn ze bang om 'verkracht' te worden terwijl gebleken is dat aardig wat mannen dromen van anale sex. Of ze ook homo's haten durf ik niet te zeggen. Ze zijn gewoon bang.

Bij Islamofobie zie je een ander verschijnsel. In de smalle denkwereld van heel veel bijbellovers en veel mensen die met 'bidden voor het eten' zijn opgevoed is het beangstigend om te bedenken dat anderen iets heel anders geloven. In de herinnering misschien de bloederige voorstellingen uit oude prentenboeken en bijna zeker weten de overlevering van die angsten door vele generaties min of meer streng gelovigen. De makkelijke haatzaaierijen van peroxidedingen en de economisch/politieke angst dat moslims macht hebben over het wel of niet volproppen van ons land met druk bezocht autosnelwegen, hebben daaraan allemaal bijgedragen.

Bijna alle fobieën zijn ontstaan uit de angst voor het onbekende, een onverwerkt verleden of sociale dwang of de angst gedwongen afstand moeten doen van je enige houvast.

Het woord Jodenfobie ken ik niet; wel Judeofobie. Het zou wat mij betreft kunnen vallen onder de angst als vermeld in Islamofobie.

Het juiste woord in het rijtje van anti-semitisme zou dus moeten zijn anti-islamisme

Judeofobie zou dan passen in de rij van angsten zoals Islamofobie.

Deze dagen worden de ismes en fobieën door elkaar gehusseld alsof het een boerenkool stamppot is. Veel gebep en weinig letten op de diepere betekenis van woorden en wat ze kunnen aanrichten.

Over het algemeen schelden we om onze frustratie kwijt te raken of als we boos zijn om onrecht. Ik vind dat een goede optie. "Schelden doet geen zeer, slaan des te meer."

Als ik iemand een mies mannetje noem, dan kan ik de redenen daarvoor tot op de laatste letter uitleggen. Ik ben echter niet fobisch voor het ventje; voor haat is hij te miezerig. Haten is trouwens een woord dat niet in mijn woordenboek staat, evenmin als jaloezie.

De saamhorigheid van de dames met de prachtige hoofddoeken, allemaal anders en toch bij elkaar horend, heeft veel weg van de (gedwongen) saamhorigheid van de gereformeerde vrouwen die alleen naar hun kerk een hoedje dragen.
Praten over kopvoddentax is een vorm van jaloezie, jaloers op de vrouwen die steun kunnen zoeken bij elkaar en zichtbaar als een sociaal blok naar voren kunnen treden.

Het peroxidehoofd als keurmerk komt alleen voor bij types als Wilders en Johnny van Flodder. Het hoofd van Wilders (als ex-donker harige) is een jaloers hoofd, een hoofd dat erbij wil horen.

Naar mij is gebleken, ik kan heel veel voorbeelden noemen, wordt jaloezie vaak geuit door middel van haatdragend gedrag: treiteren, onwaarheden vertellen en mensen naar het leven staan, dat laatste in het ergste geval.

Een stoere vrouw die niet gauw bang is, loopt de kans om vernederd te worden door een mies mannetje dat erg onzeker is en nergens bij hoort. En de haat van dat mannetje kan zich settelen in haar leven. Vaak gebeurt dat als er sprake is van huiselijk geweld.

Als we huiselijk geweld opblazen tot wereldlijk geweld, zouden daar best eens dezelfde overeenkomsten kunnen zijn. Jaloezie, op welvaart, op landbezit, op het educatieve niveau…. En angst.

Haat is niets anders dan angst voor het gehate. Voor het onbekende. Je kunt er niets mee. Je kunt het negeren want het gaat niet om jou. Iemand die jou haat om welke reden dan ook heeft een rottig leven, haten verpest je dag en je levensvreugde.

Sommige mensen "vind ik niet". Niet de moeite waard om me er druk over te maken, niet interessant, niet mooi en niet lelijk. Gewoon niet. Dat is veel makkelijker dan al dat gehaat. Mensen die me haten vraag ik één keer waarom. Daarna nooit meer, daarna negeer ik hen. En krijg ik geen zinnig antwoord? Of een antwoord als: "Ik haat dikke vrouwen van 64"? Tja... dan moet ik er om grinniken. Wat een trieste manier van haters om zich door het leven te worstelen.

Ismes en fobieën laat ik zo weinig mogelijk toe in mijn leven. Feminisme en atheïsme zijn enkele van de woorden die van mij wel mogen, ook al gebruik ik het het liefst in de vorm van feministe en atheïste. Fobieën heb ik, geloof ik, niet. De meeste angsten heb ik, denk ik, overwonnen.

Veel fobieën zijn trouwens aangeleerd of aangepraat. Zelf blijven denken is een must.



Gavi Mensch
Nederland BV, 1-8-2016


Update voor toe, een puike bijdrage van Tofik Dibi bij 'De  Correspondent'
https://decorrespondent.nl/5034/Homos-zwaai-niet-terug-maar-steek-je-middelvinger-op/1116886824372-66c63f8b

Update met info over wat angsten veroorzaakt als we het hebben over oorlogsslachtoffers
https://psychotraumanet.org/nl/tweede-generatie-oorlogsslachtoffers


dinsdag 5 juli 2016

Fascisme de herhaling

Fascisme steekt steeds weer de kop op omdat het zo makkelijk is: het drijft op zelfverheerlijking, de eigen partij, de eigen staat, het eigen volk  daar zweert men bij en voor al het vreemde voelt men verachting en afschuw. Tot wat dat geleid heeft in 40-45 lijkt men soms te vergeten.

Hier – vertaald – de 14 definiërende kenmerken van het fascisme zoals je ze kan vinden op de site http://www.rense.com

14 definiërende kenmerken van het fascisme
door Dr. Lawrence Britt 
Bron: Free Inquiry.co 
 Dr Lawrence Britt heeft de fascistische regimes van Hitler (Duitsland), Mussolini (Italië), Franco (Spanje), Soeharto (Indonesië) en verscheidene Latijns-Amerikaanse regimes onderzocht. Britt vond bij elk 14 definiërende kenmerken die ze alle gemeenschappelijk hadden.

1. Krachtige en doorgedreven Nationalisme - fascistische regimes neigen constant gebruik te maken van patriottische motto's, slogans, symbolen, liederen en andere parafernalia.Vlaggen worden overal gezien, vlagsymbolen op kleding en in het openbaar.

2.  Minachting voor de erkenning van de rechten van de mens - Vanwege de angst voor vijanden en de behoefte aan veiligheid zijn mensen in fascistische regimes ervan overtuigd dat de rechten van de mens kunnen worden genegeerd in bepaalde noodgevallen.  De mensen kijken vaak de andere kant op of keuren zelfs goed : folteringen, standrechtelijke executies, moorden, lange opsluiten van gevangenen, enz.

3. Identificatie van vijanden /zwarte schapen als een eenmakende factor - De mensen worden samengebracht in een eenmakende  patriottische buitennissigheid rond de noodzaak de gepercipieerde dreiging of de gemeenschappelijke vijand te elimineren: ras, etnische of religieuze minderheden; liberalen, communisten, socialisten, terroristen, enz.

4. Overheersing  van de militaire macht - Zelfs wanneer er wijdverbreide binnenlandse problemen zijn, krijgen de militairen een onevenredig bedrag van de overheidsfinanciering en de binnenlandse agenda is verwaarloosd. Soldaten en militaire dienst worden verheerlijkt. 

5. Ongebreideld  Sexisme - De regeringen van de fascistische landen hebben de neiging bijna uitsluitend door mannen te worden gedomineerd. Onder fascistische regimes worden de traditionele rolpatronen strakker. Echtscheiding, abortus en homoseksualiteit worden onderdrukt en de staat wordt voorgesteld als de ultieme hoeder van het gezin.

6. Gecontroleerde  Massamedia - Soms worden de media  rechtstreeks gecontroleerd door de regering, maar in andere gevallen worden de media  indirect gecontroleerd door de regelgeving van die overheid of door  sympatiserende  media-zegsmannen en leidinggevenden. Censuur, vooral in oorlogstijd  komt vaak voor.

7. Obsessie met de nationale veiligheid - Angst wordt door de regering gebruikt als een motiverend instrument over de massa.

8. Religie en regering zijn met mekaar verweven - regeringen in fascistische landen neigen gebruik te maken van de meest voorkomende godsdienst in de natie als een instrument om de publieke opinie te manipuleren. Religieuze retoriek en de terminologie is veel voorkomend bij de regeringsleiders , zelfs wanneer de grote principes van de religie haaks staan op het beleid van de regering of hun acties.

9. De macht van de ondernemingen  wordt beschermd - De industriële en zakelijke aristocratie van een fascistisch land zijn vaak degenen die de regeringsleiders aan de macht brengen, zij  creëren een wederzijds lucratieve  business/overheidsrelatie  en geven de elite macht.

10. De macht van de arbeider wordt onderdrukt - Omdat georganiseerde arbeidersmacht de enige echte dreiging is voor een fascistische regering, worden vakbonden ofwel volledig weggewerkt, of zwaar onderdrukt.

11. Minachting voor de intellectuelen en de Kunsten - Fascistische landen neigen een open vijandigheid voor hoger onderwijs en de academische wereld aan te moedigen en te tolereren . Het is niet ongebruikelijk voor hoogleraren en andere academici te worden gecensureerd of zelfs gearresteerd. Vrije meningsuiting in de Kunsten  en Letteren wordt openlijk aangevallen.

12. Obsessie voor Misdaad en straf - Onder fascistische regimes krijgt de politie haast onbeperkte macht om wetten af te dwingen. De mensen zijn vaak bereid om misbruiken bij de politie over het hoofd te zien en zijn zelfs  bereid  hun burgerlijke vrijheden in te perken in naam van vaderlandsliefde. Er is vaak een nationale politie met een vrijwel onbeperkte macht in fascistische naties.

13. Uitgesproken  vriendjespolitiek  en corruptie - fascistische regimes worden haast altijd bestuurd door groepen vrienden en medewerkers die elkaar benoemen in overheidsbetrekkingen en staatsmacht en gezag gebruiken om hun vrienden te beschermen voor verantwoordingsplicht. Het is niet ongewoon in fascistische regimes dat regeringsleiders zich de nationale inkomsten en zelfs kunstschatten toe-eigenen of zelfs ronduit stelen.

14. Frauduleuze Verkiezingen - Soms zijn verkiezingen in fascistische naties een complete schijnvertoning. Andere keren worden verkiezingen gemanipuleerd door lastercampagnes tegen of zelfs door moord op kandidaten van de oppositie, door gebruik van de wetgeving om het aantal stemmen en de politieke districtsgrenzen te controleren, en door manipulatie van de media. Fascistische landen maken gebruik van hun rechterlijke macht om te manipuleren en  de verkiezingen te controleren.



Uit “ Liberty Forum”


Via Dré Oudman.




Gavi Mensch

Nederland BV 5-7-2016

maandag 4 juli 2016

Het dichte verpleeghuis.





 



Tja……
Inkomens in de top v d ouderenzorg veel te hoog, gaat ten koste van kennis, bijscholing en salarisbudget zorgpersoneel. En dat gaat dus allemaal ten koste van de kwaliteit van zorg.

Al sinds ik verpleegkundige-van-dienst was in een verpleeghuis, klaag ik over het kennisniveau en de tekorten aan goed opgeleid personeel.

Actie ondernemen bij een uitbreiding van een buikgriepvirus d.m.v. barrière verpleging en extra vocht toediening en aanbod werden als belachelijk bestempeld. Na het weekend werden de maatregelen opgeheven. Het heeft voor onverwacht veel overleden patiënten gezorgd die nu met een natuurlijke-dood-etiket in de doofpot zitten.
Het 'vermaken' en 'begeleiden' van psychogeriatrische patiënten bestond uit het hen laten rond lopen in veel te donkere ruimtes en gangen, zonder buitenruimte en het verbod om op de gedeelde slaapkamer te komen.

Mijn contract van 6 maanden werd niet verlengd. Mijn baas en collega's vonden dat ik veel te weinig rekening hield met de economische kant. Helaas was zelfs het zogenaamd hoger opgeleide personeel niet in staat om simpele handelingen te verrichten. Wel in staat om medicijnen uit te schrijven….

Een van de geriaters moest de ambulance laten komen omdat hij zelf geen infuus kon inbrengen. Ik kon het wel maar mocht het niet. Volgens de ambulance broeders was dat aan de orden van de dag.
Met tracheastoma patiënten hetzelfde liedje. Ik was bekwaam maar eigenlijk niet bevoegd. De alleraardigste verpleeghuisarts, die 100 kilometer verderop woonde, was alleen bevoegd maar had het slechts een keer gedaan, lang geleden. En dus heb ik de canule verwisseld onder haar toezicht, gewoon omdat er niets anders op zat.
Dat zijn maar enkele voorbeelden van die slechte verpleeghuiszorg. En het is er niet beter op geworden. De onkosten door het gebruik van merkartikelen, individuele verpakkingen en niet gezamenlijke inkoop zijn hoog. Het geven van korte klinische lessen tijden de koffiepauze vindt men onzin.

De gebouwen zijn chic en onpraktisch.
Boven de begane grond is veiligheid van de niet-lopende patiënten in het geval van brand vaak niet gegarandeerd.

Psychogeriatrie kent slechte bijscholing en vaak geldt alleen die alleen voor de somatische zorgverlening.

Verpleeghuis- en dus ook de revalidatiepatiënten hebben geen gewone ziekenhuiszorg nodig en ook geen ouderenzorg. In een verpleeghuis bevinden zich ook veel jongere patiënten, met Korsakov, met kanker en met HIV bijvoorbeeld.
 Alzheimer is maar een van de dementiediagnoses: er zijn zoveel soorten dementie dat alleen daarvoor goede neurologen/neuropsychologen en verpleegkundigen zouden moeten worden ingezet. In plaats daarvan is de beroepsbevolking van een verpleeghuis 'gestandaardiseerd'. 
Alle zorgprofessionals met meer opleiding dan een verzorgende IG zijn een 'te grote onkostenpost' voor een verpleeghuis waar de directeur of het lid van de Raad van Bestuur vaak het salaris van 10 zorgprofessionals verdient (exclusief leasebak en soms chauffeur en een leuke onkostenvergoeding).

Verpleegtehuizen sluiten? Nee. Waar moeten dan die patiënten naar toe?
De oplossing ligt volgens mij op een heel ander vlak.

Laat de vele oudere verpleegkundigen op kosten van en door de overheid, bijscholen op die punten waarvan zij vinden dat het fout gaat in de verpleeghuiszorg. En zorg dat ze zich niets hoeven aan te trekken van de weerstand van managers of directies. Ze rapporteren aan de overheid, wel aan het geïnteresseerde deel ervan. Een verpleeghuis dat in de fout gaat of is gegaan zal het moeten doen met een aantal van deze praktijkbegeleiders. 

Het sluiten van (38) verpleeghuizen omdat ze niet goed functioneren is belachelijk. Eis een nieuwe Raad van Bestuur die verplicht wordt bij elke vergadering de praktijkbegeleider te hebben en te horen. Zorgmanagers zijn onnodig. Liever een afdelingssecretaresse die roosters, dossiers en afspraken bijhoudt en een logistiek aanspreekpunt is.
Daarnaast roulerende afdelingshoofden met passie voor hun werk en getraind in het verdragen van kritiek en natuurlijk meewerkend. Medewerkers die niet wensen bij te scholen, van welke rangorde dan ook, hebben geen keuze, zij worden ontslagen, zij zijn een gevaar op de werkvloer en een gevaar voor hun patiënten. De bijscholing hoeft niet uit eigen zak betaald te worden, dit gebeurt onder werktijd, is patiënt gericht en ook op de medewerker; de praktijkbegeleiding zorgt voor deze bijscholing op maat en op een praktisch en direct bruikbaar niveau.

Waarom oudere verpleegkundigen?
Ze hebben meestal al meer dan 30 jaar ervaring. Je hoeft hier geen mensen voor te hebben met een HBO specialisatie. Die zijn vaak heel erg theoretisch en duur.
En omdat oudere verpleegkundigen meestal niet meer aan een baan komen vanwege het de salarisschaal en het zogenaamde ziekterisico (duidelijk een vernietiging van menselijk kapitaal. En het is ook kostbaar om goede en ervaren krachten thuis te laten zitten. Zelfs 
verpleegkundigen met een 'slijtage mankement' zouden deze baan prima aankunnen.

Zo'n van Rijn snapt niets van zorg en zeker niet van verpleeghuiszorg, nog steeds niet; na de debacles met zijn vader en moeder blijft het econoompje blunders slaan. Alle geldverslindende verzinsels van de zogenaamde zorgmanagers hebben minder te maken met zorg dan het oppompen van een fietsband.

Na alle jaren van door de twee Kamers toegestane bezuinigingen en de hopeloze opgeblazen ideetjes van ene van Rijn en ene Schippers wordt de zorg steeds slechter.
.
Ondertussen luister ik naar Standpunt.nl met Van Rijn als gast. De man zegt alleen maar dat alles zou moeten (en dus gebeurt het niet) en doet niet meer dan de schuld geven aan anderen. De inspectie moet het allemaal maar regelen.

Ik weet 100% zeker dat die van Rijn echt geen notie heeft van waar hij het over heeft, dat hij liegt en fantaseert en dat hij verder weinig zinnige antwoorden geeft. Wat doet die man daar?
Wat doet Schippers daar? Wat doet Klijnsma daar? Waar was Samsom goed voor? Welke zekerheid hebben we nog van de zekerheden waar we altijd voor betaald hebben? Geen zorg, geen dokter, geen medicijnen, geen financiële hulp, geen pensioen?


Ik hoor net een suggestie van iemand die vindt dat er specifiek HBO verpleegkundigen voor wil organiseren. Ik begrijp dat niet. Ik zie in mijn werk geen voordelen, wel zie ik dat ze houden van schrijven en onderzoeken; dat is nou precies wat men in het verpleeghuis niet nodig heeft.

Over het 'waardigheid en trots project' van van Rijn reageert mijn maag direct. Heeft iemand even een teiltje?

 Wordt vervolgd.




©Gavi Mensch
Nederland BV, 4-7-2016

woensdag 15 juni 2016

Klassieke gevalletjes van semi-patiënte



Patiënten zijn patiënten en gek zijn we allemaal op onze eigen manier. 
Maar sommige mensen met een stoornis zijn net iets lastiger dan anderen.

Tegenwoordig heb ik twee semipatiënten boven mij wonen. Niet zo vreemd want de oude huisbaas, een beroemde Maastrichtse huizenmelker is ook een beetje van het padje af.
Gelukkig doen enkele van zijn zoons de zaken en heb ik van de oude heer alleen last als ik mijn auto aan het laden ben en hij telkens het tuinhek dichtdoet, zodat ik alles op de grond moet zetten om het weer open te maken.
Een van de niet zo wijze zoons, die niet veel meer in zijn leven gedaan heeft dan klusjes en in een huis van zijn vader woont enkele meters verderop, heeft geen idee wat 'verhuur' betekend. Hij zet ladders voor mijn uitgang omdat hij op het dak moet zijn, smijt piepschuim op mijn kleine duurbetaalde binnenplaatsje en komt ongevraagd mijn huis binnen terwijl ik onder de douche sta. Het scheelde maar weinig of ik had de politie gebeld. Een van de broers met meer verstand kon mij daar nog net van afbrengen. 

Toch was de familie verbaasd dat ik daar zo'n ophef over maakte.
 Onbegrijpelijk.
Als je bedenkt dat Maastricht vol rolluiken zit die bij het aanbreken van de avond allemaal dicht gaan, tot op de zolder, is het vreemd dat zo een inboorling zomaar op klaarlichte dag met zijn sleutel mijn huis binnen stapt.
Ach, het vreemde territoriumgevoel van de Maastrichtenaren zal wel opgelopen zijn tijdens de overheersingen van Jan en Alleman in het verleden. Helaas heb ik geen angst voor binnenkijkers of inbrekers en heb ik ook geen rolluiken. Voor mijn privacy houd ik wel de gordijnen aan de straatkant wat meer gesloten; het huis tegenover heeft heel veel ramen die precies mijn huis inkijken. En ik houd van pyjamadagen. Wat voor pyjama en hoeveel dagen gaat niemand iets aan.

Terug naar het huis. 
Mijn bovenbuurtjes zijn verhuisd, ze waren in verwachting en hadden maar 1 slaapkamer. Bovendien stonden ze al jaren op punt van verhuizen want de huurster op de bovenste verdieping is van het type semi-patiënt. Hoboïste zonder werk. Onduidelijke dag- en nachtritmes. Klost elke avond om 22.45 u naar beneden,gaat weg en komt soms na 5 minuten, soms wat later weer terug om dan alle trappen weer op te klossen. Ze ziet er uit als Jerommeke en doet me telkens weer denken aan zo'n Belgische tuinkabouter, een waar de verf al vanaf is.

Ik heb haar te eten gevraagd toen ik hier net woonde, ze at en vertrok en stond nog geen dag later te gillen op de gang dat het stonk naar de rook, ondertussen haar eigen peuken uit het gangraam kieperend. Ze heeft zelden een baan en als mijn bovenbuurtjes klaagden over haar urenlange nachtelijke ijsbeersessies nam ze haar hele familie mee naar de huisbaas om uit te leggen dat het niet waar was. 
Maar zelfs met een verdieping ertussen was het nog te horen. Ook haar momentjes van eigenliefde waren nogal rumoerig.

Alles irriteert haar, voornamelijk de andere huurders. Ze is agressief als ik vraag of ze geen peuken op de hoofdjes van mijn kleinkinderen wil gooien die op de binnenplaats spelen, zegt ze gewoon dat die peuken niet van haar zijn. Mijn bovenbuurtjes roken niet. 
Het is dus in plaats van slecht weer….het regent hier peuken. 
Ze gilt nog steeds over de rook en dat terwijl zij de enige in huis is die rookt. Enfin een gebed zonder einde. Een sombere, lelijke narrige jongedame van een jaar of veertig die ik nog nooit heb zien lachen en die bij nacht en ontij op haar hobo oefent, oefent!
In het huurcontract staat iets over geen muziekinstrumenten of huisdieren. 



Ik denk dat ik maar een hondje neem. 
Zo'n lieverd met kaken van oor tot oor en een schorre blaf.


De bovenbuurtjes zijn dus vertrokken en nu heb ik een bovenbuurman die ook semi-patiënt is.
Hij heeft een kindje van anderhalf dat hij af en toe een dag en een nacht bij zich heeft. Zou je toch zeggen dat het een lieverdje is, de papa. Helaas had ook hij last van het heen en weer lopen van de sombere hoboïste en meerdere malen moest ik 's nacht mijn bed uit om naar boven te rennen omdat ik dacht dat er mensen vermoord werden. Hij werd helemaal gek van de herrie boven zijn hoofd, kwam frequent klagen en toen ik hem verwees naar de huisbaas keek hij mij aan als of hij water zag branden. 
Hij uitte bedreigingen tegen de benen van de jongedame ( iets over breken) en toen ik zei dat hij naar zijn etage terug moest omdat ik de politie zou bellen als hij zo doorging, zei hij dat hij in therapie was om de agressie te controleren. Hetgeen mijn geruststelde…. maar niet heus.
Soms hoorde ik hem huilen, heel hard en urenlang telefoneren en toen ik hem waarschuwde dat het huis heel gehorig was en dat ik echt niet mee wilde luisteren, zei hij dat ik dan maar naar de huisbaas moest gaan. Dat had hij ook gedaan en de vloer boven zijn hoofd zou geluiddempend gemaakt worden.

Het leek me nogal overbodig om voor deze euvelen een nieuwe vloer te laten leggen. Ik sprak hem gelukkig weinig. Het agressieve macho typetje in trainingsbroek is nou niet bepaald mijn favoriet.
Op een dag kwam hij vragen of hij om mijn wifi mee mocht liften tegen betaling was ik wat terughoudend. Maar uiteindelijk had ik ook zoiets van dat zijn situatie misschien niet al te rooskleurig was.
Ik leende hem ook een poppenwagentje voor zijn dochtertje en wat boekjes.

Maar het duurde niet lang voordat hij 'vergat' om de Wifi bijdrage te doen. Geen geld maar wel nieuwe meubels, dat werkt niet helemaal bij mij. Toen ik hem er op aan sprak, zei hij dat hij moest werken maar dan wel eerst geld ging pinnen.
En voegde daar aan toe dat als hij dan te laat op zijn werk zou komen, dat mijn schuld zou zijn. Ik knikte en zei nog dat ik twee weken weg zou zijn en dat mijn vriendin voor de tuin en de goudvissen zou zorgen, dan wist hij wie er mijn huis binnen ging. En dat hij natuurlijk mijn plaatsje mocht gebruiken met zijn dochtertje als het warm was en dat ik daar speelgoed had laten staan.
Hij knikte en stapte in zijn auto.
Toe ik me net geïnstalleerd had bij de tv, klopt hij weer aan en gaf het geld zonder iets te zeggen en ging weer weg.
Ik laat me niet in de war brengen door stampvoetertjes en ging de volgende dag op reis.

 Bij terugkomst enkele dagen geleden, viel ik direct weer met mijn oor in de anderhalf uur durende telefoongesprekken die door de vloer heen lekten.
Wat een ramp. Dat gezoem dringt overal doorheen. Ik was blij toen hij om 12 uur naar bed ging.

Vanmiddag toen ik thuiskwam met de kleinkinderen, hield hij mij staande met een kletspraatje. Ik had daar geen zin in. Ik zei alleen dat er geen post was geweest tijdens mijn vakantie, of hij soms iets gezien had.
Hij had ook geen post gehad. Mijn kleindochter hing op mijn arm en ik wilde naar binnen.

Om te grappen zei ik dat de telefoongesprekken vannacht zacht moesten omdat mijn kleintjes bleven slapen. Direct schoot hij uit zijn slof, ik had zeker iets in mijn oren en misschien moest ik daar eens naar laten kijken. Ik maakte er voor mijn kleinzoon een grapje over. Hij was laaiend. Ik zei dat hij zich niet zo druk moest maken en ging via het tuinhek mijn achterdeur in.
Daarmee was voor mij de kous af.

Maar voor hem duidelijk niet. Een half uur later klopte hij aan de deur en ik deed open, in de verwachting de wifi bijdrage te kunnen vangen. Hij moest eens even met mij praten want ik bespioneerde hem toch niet? En wat had ik gehoord en aan wie vertelde ik dat verder? Ik wees op mijn kleintjes en zei dat hij moest stoppen zeker in het bijzijn van mijn kleinkinderen. Dat de levens van de medebewoners mij echt geen fluit interesseerde en dat ik hem daarom gewaarschuwd had over de telefoongesprekken. Hij kwam later nog wel eens, snauwde hij.
Ik vertelde hem vriendelijk doch beslist dat ik ook later geen behoefte had aan gesprekjes over zijn leven. Daarna volgde een scheldpartij waarop ik vlug de deur dichtdeed en op slot. Hij gilde nog dat ik altijd achter de deur stond als hij thuiskwam of wegging. En dat ik dus zijn telefoon afluisterde. En dat ik met iedereen ruzie maakte.

Ik nam mijn kleinkinderen mee naar de achterkant van mijn huis en moest even bijkomen van zoveel larie en agressie.
Ik was er helemaal klaar mee.
Wifi werd vergrendeld en het contact hield daarmee op.

Maar het duurde niet lang of hij stond weer voor de deur. Hij wilde nog €5 terug van de wifi (erg origineel als je achteraf betaalt). En anders verkocht hij het speelgoed van mijn kleindochter wel.
Ik schudde mijn hoofd en deed de deur weer dicht waarna hij tegen de deur trapte.
Na het inlichten van de zoon van de huisbaas over deze gang van zaken, kreeg ik te horen dat er post was geweest voor hem, van de reclassering en dat tijdens mijn afwezigheid de maffe bovenbuurvrouw ook al had geklaagd.
Dat van de reclassering verbaasde me niets.
Toen hij weer kwam zeuren over het geld en mijn afluistermethodes, heb ik hem via de dichte deur verteld dat ik, bij de eerst volgende klop op mijn deur, de reclassering zou inlichten over zijn bedreigende gedrag.

Enkele weken later bracht de zoon van mijn huisbaas, die ik ingelicht had over de agressieve manier van doen van het jongmens, de kinderspulletjes terug.

Er zijn veel te veel van dit soort uit de kluiten gewassen maar nooit volwassen geworden jonge mensen. Er wordt veel te weinig gecorrigeerd. Er is te veel angst en te weinig sociale controle.

Toen ik vandaag bij een winkel stond te praten met een vriendin die daar werkt, stond ik duidelijk in de weg van ook zo'n doorgeschoten puber van een jaar of 35.
Hij schoof mijn mandje met nog af te rekenen spullen weg met de woorden dat ik daar niet mocht staan. Mijn 'nou ja zeg' werd beantwoord met een scheldpartij waarbij de hele zaak opeens doodstil was, mijn vriendin een beetje achter de toonbank dook en de vuilbekkende slungel dreigend op mij af kwam.
Mijn blik hield hem tegen. 
Hij draaide zich al scheldend om en verdween naar het magazijn.

Mijn vriendin kwam achter de toonbank weer omhoog. Ik was niet zo blij met haar bangheid. Zij werkt daar al jaren en zij had de redelijk recente vrijwilliger op zijn nummer moeten zetten. Of ik niet bang was, vroeg ze. Ik zei dat ik zelfs niet bang ben om dood te gaan. En dat dit soort dat ziet. Ik heb gewerkt met zware jongens die ik naar hun kamer moest kunnen sturen. Moordenaars en verkrachters die moesten afkicken van de rechters. En de gouden regel was dat je nooit mocht laten zien dat je twijfelt.

Ik twijfel echter wel. Niet aan mijzelf. Maar aan de stoerheid van deze maatschappij, die niet flink genoeg lijkt om voor zichzelf op te komen. En als ze dat wel doen ook nog eens de klappen moeten opvangen.

Dagelijks zie en lees ik klassieke gevalletjes van jongens die zichzelf niet verdragen, nooit volwassen zijn geworden, moederskindjes; ik had ook wat van die twijfelachtige broertjes met uitermate korte lontjes. Van jongs af aan heb ik gezien wat gebrek aan kritiek doet met deze mannetjes. Semi-patiënten die het niemand naar de zin maken, er gewoon op los schreeuwen en meppen, die niet geholpen zijn met de agressiebeheersing therapie, zeker niet als de trainer een vrouw is.
Het woord semi-patiënt is geen excuus in de vorm van ze zijn 'bijna ziek'.
De maatschappij die dit soort mensen (voornamelijk mannetjes) tolereert is ziek.

Enfin. Het is weer rustig boven mijn hoofd. Ik heb geen zin om andermans kinderen op te voeden ook al kan ik vaak de neiging om even een kritisch woord te uiten, als ik bijvoorbeeld een winkeldeur in mijn gezicht krijg, niet onderdrukken. Het niet bang zijn voor een reactie maakt dat ik die meestal pas krijg, als de onopgevoede persoon ver genoeg verwijderd denkt te zijn van mijn blik.

Het zorgt toch vaak voor ongemak. Het feit dat ik een kleine ronde doch sterke 64+ vrouw ben, schijnt bij velen iets vreemds los te maken.
Helaas voor hen, heb ik nog nooit de kaas echt van mijn brood laten eten, behalve door mensen die meer honger hadden dan ik.


©Gavi Mensch
Maastricht, 7-6-2016.

 .