maandag 22 mei 2017

Maak plaats voor de naam van mijnheer.





Wat maakt dat vrouwen de naam van een voorheen 'volledig onbekende' man ineens voor hun eigen familienaam zetten? En waarom gebeurt dat nog steeds?
Zijn ze zich er niet van bewust dat ze zich daarmee halveren en de helft van zichzelf hebben weggegeven aan een meneer die niet eens familie is?
Zoals toen vrouwen nog monddood waren en eigendom van een man?
Je ziet dat nooit bij vrouwen die met vrouwen of bij mannen die met mannen getrouwd zijn.

Als ik op bijvoorbeeld Facebook pagina's zie dat vrouwen met de naam van hun man én die van zichzelf 'tekenen' ga ik soms op onderzoek uit. En wat blijkt? Dat zij protesteren op de FB pagina's van anderen en op hun eigen pagina's niets origineels te melden hebben. Zou dat komen door het zichzelf wegcijferen? Er zijn er ook die hun 'meisjesnaam'( achterlijk woord) helemaal niet meer gebruiken. Doen ze dat om een bepaalde reden?

Voor het aannemen van een familienaam voor een gezin met kinderen kan ik nog wel een excuus vinden, ook al is het logischer dat de kinderen de achternaam van hun moeder krijgen; de extra betrokkenheid van de vader door het gebruik van diens achternaam is verre van bewezen.
Voor het vastleggen van het vaderschap hebben we tegenwoordig DNA tests.

Verder blijven maar heel weinig gehuwden bij elkaar. Neem je dan bij een tweede huwelijk weer iemands achternaam erbij, vóór die van jezelf? 
Wat een gesol. Bij je geboorte krijg je de achternaam van degene die je gebaard heeft en desnoods aangevuld met de naam van de vader die de kinderen verwekt heeft. Dat lijkt me het meest logische. 
Het is geen heet hangijzer natuurlijk ook al zou de wetgeving in deze best een beetje meer met de tijd mee mogen gaan.

Zo zijn in de Tweede Kamer de vrouwelijke politici die de naam van hun man sjouwen naast die van henzelf allemaal van VVD en CDA afkomst. Conservatisme ten top. Ook CU dames gebruiken de naam van de man die hen door god is geschonken, (uitleg van een CU kennis van mij). Het is toch bar en boos.

Binnenkort kun je aan de dubbele achternaam aflezen wie er wel en niet getrouwd zijn. Of waren. Want er zijn zelfs vrouwen die zich zelfs na hun scheiding nog vastklampen aan mijn-heer zijn achternaam.
Zelfs echtgenotes van heren die publiekelijk vreemd zijn gegaan, klampen zich vast aan zijn achternaam. Soms voor de naam, soms voor het geld, soms voor het aanzien. Duidelijk allemaal zaken die ze zonder die andere achternaam niet hebben?
In plaats van Hillary Clinton (vrouw van die man met die sigaar) had ze zich Hillary Diane Rodham hebben moeten noemen; persoonlijk zou zeker eerder op haar hebben gestemd.

Ik vrees dat het dragen van de achternaam van de meneer die op dat moment het beste bij je past toch wel zeulen wordt als het uit is met de liefde en de trouw.
Mijn advies dus: Niet doen! Je bent mooi zoals je bent, je bent zo geboren en daar moet je niets aan veranderen.





Gavi Mensch
22-5-2017


Uit mijn dagboek Erger nisjes 




https://www.theperfectwedding.nl/artikelen/101/naam-veranderen-gaat-trouwen
.

zondag 14 mei 2017

Over vrije keuzes en dominantie


.
Ik had dominante ouders, controle freaks zoals velen, in een tijd dat vrijheid een nieuw woord was. Dat al die controles en de vergissingen die ze daar mee maakten hebben geleid tot ongelukken lijkt logisch. En dat ik ook een dominante ouder dreigde te worden leek ook logisch. Alleen was ik behoorlijk rebels.
Daar waar mijn ouders altijd iets hadden met façades en altijd rekening hielden met de buitenwereld heb ik dat mijzelf afgeleerd. En het was niet zo dat mijn ouders niet aardig waren. Mijn vader was een lieverd en mijn moeder bewoog zich in haar sociale netwerk met een helpende hand.

Ik denk ook wel dat ze met mij het beste voorhadden, alleen moeste het gebeuren op de manier waarop zij vonden dat het 'heurde'.
Mijn weg was uitgestippeld. Na de basisschool ging ik naar de MMS. Maar daar stokte de zaak. Ik wilde wel hockeyen, ik vond het heerlijk en trainde me suf, maar ik wilde maar niet aan het dokterszoontje blijven klitten, tot grote wanhoop van mijn moeder. Ik was jong uit huis en snel aan het werk. Studeren deed ik al werkend. 
Mijn moeder duldde ook geen inmenging in mijn kledingkeuze. Ik kreeg degelijke kleding en bruine leren veterschoenen. En als ik klaagde bij mijn vader zei hij sussend dat ik maar moest doen wat mijn moeder zei. De leuke dingen kreeg ik van mijn grootmoeder, de vrijheid ook en het uitgebreide keuzepakket. Ik heb mijn kinderen altijd vrijgelaten in hun kledingkeuze. Alle variaties van klassiek tot pikzwart en slobber tot alternatief, ik vond het allemaal prima. Ik mocht dat niet. Ik was een dochter van….. 
Pas toen ik uit huis ging droeg ik waar ik zin in had.

De schoolkeuze van mijn kinderen was die van hun. En de studiekeuze ook. En als ze een periode niets wilden mochten ze een paar maanden een baantje zoeken en daarna weer de draad op pakken. En toch was ook ik dominant. Mijn nee was veelal nee, ik kon niet altijd marchanderen. Dat is de pech van een één-ouder situatie, je kunt als kind nooit verhaal halen bij de andere ouder. En ja ik heb mijn kinderen opgeleid tot zelfstandige wezens. Uit noodzaak en overtuiging. Ik mocht thuis niet koken. Mijn kinderen mochten al koken toen ze nog heel waren. Ze konden koffie zetten en afwassen (afdrogen hoefde nooit). De een onderzocht en de ander deed, toen al. Nu zie ik mijn kleinkinderen ook in dat jong geleerd oud gedaan systeem, gelukkig.

Ik heb nooit dat streven naar perfectie. Goed was goed. Als mijn kinderen zelf beter wilden was dat prima. Maar van een perfectionistische vader had ik gezien dat je daar niet altijd gelukkig van werd. Ik kocht prachtige kleertjes voor mijn kinderen, veel tweedehands maar wel altijd mooi. Met mijn korte budget konden ze toch vragen en dragen wat ze wilden. Speelgoed was ook geen punt. We ruilden en ik maakte ook toen al veel zelf. Ik zie wel dat mijn kinderen daar een voorliefde voor nieuw aan hebben over gehouden. Ik herinner me dat ik móest schaatsen in een rokje en een maillot, later mocht ik daar wel een skibroek onder, maar toch.

In tegenstelling tot mijn ouders was ik nooit blij met mijzelf als moeder, ik was onzeker en klankbordarm. Zoals mijn ouders het gedaan hadden wilde ik het niet en ik toetste dus aan mijn grootmoeder, die weer veel te goeiig was en die door haar eigen kinderen onder de voet gelopen werd. Strak opvoeden dus zodat ik vaak een veer kon laten. Ook die opvoedingstheorie komt en gaat, samen met het antiautoritaire, de bezielende opvoeding en de oeverloos geduldige.
Ik denk dat voor alles wat te zeggen is. Maar het nee is nee voelde destijds het veiligst aan voor ons alle drie. In je eentje twee kinderen betekent dat je vier armen en vier ogen nodig hebt. En soms als ik ogen en handen te kort had was ook mijn lontje korter, was ik aan het eind van mijn Latijn dan kon ik uitvallen en vreselijk gefrustreerd zijn. Dat zijn van die dingen die je de rest van je leven spijten.
Hulp van mijn ouders en hun andere kinderen had ik niet. Ik had wel steun aan mijn nicht en aan tantes en oudere vriendinnen, die mij bevestigden in sommige dingen en daar blijf ik hen dankbaar voor.



Terwijl mijn moeder de hoop had opgegeven toen ik KVJV wilde doen (ik had 6 jaar voor mijn jongste broertje gezorgd) ook omdat ik de middelbare school niet had afgemaakt, kwam mijn vader wel met een trots gezicht naar de diploma-uitreiking. Toen ik jaren later de verpleging deed, wisten ze geen van beiden hoe zwaar dat was met een klein kindje bij me. En voor een dergelijk eigenwijze dochter hoef je dan ook niets meer te doen. Wel moest ik altijd de verhalen aanhoren over mijn oude schoolvriendinnetjes die met dokters en notarissen waren getrouwd. Alleen ik wist, blijkbaar, dat het geluk niet ligt in een titel maar in het houden van, ook van je werk. En in de overwinning van het halen van nog een diploma, voor mij. En voor mijn toekomst.

Mijn kinderen hebben fantastische dingen gedaan, ik ben altijd trots op hen (een enkele dag uitgezonderd). Ze hebben geweldige partners gekozen en hebben en krijgen geweldige kinderen.

Ik trouwde met een oudere man die respect eiste, gewoon omdat vaak opdrachten gaf, omdat hij dat zo vond. Dat heeft niet lang geduurd. Eerst komen mijn kinderen en dan pas de rest van de wereld.

Enfin, ik was nooit een perfecte moeder en het verleden is ook nooit meer te perfectioneren, zoals mijn nicht laatst opmerkte. Voor de dag van vandaag en de toekomst doe ik nog wat ik kan, probeer een leuke oma te zijn en een moeder die er altijd is, op de achtergrond. Ik cijfer mijzelf niet helemaal weg, ik houd altijd ruimte om me op af te zetten op weg naar boven. Boven dat maaiveld uit. 
Ik ben geen meeloper, heb een eigen wil en een goed gevoede mening. Ik incasseer nog steeds, de narigheden en de sores.

Mijn grote geluk is het zijn van een redelijke en aanwezige moeder van geweldige kinderen.
Dat is op zo'n dag als vandaag een blessing.






©Gavi Mensch
14-5-2017 









donderdag 4 mei 2017

Apotheek overtreedt de WET


Dit kreeg ik zojuist per mail. Ik heb de apotheek en Astrid(?) nog niet gebeld, ik moet eerst mijn bloeddruk (ja die wordt hoog van dit soort grove overtredingen) laten zakken. Lezen jullie maar vast hoe het werkt als je geen toestemming geeft voor het verspreiden van je zeer persoonlijke informatie: 



---------------------------------------------

BENU Apotheek xxxxx: Geef uw mening over onze apotheek
UA
Uw apotheek <info @ argo-onderzoek.nl>

Beantwoorden|
Vandaag, 12:14
U
Ongewenste e-mail
Dit bericht is hierheen verplaatst omdat u alleen e-mail vertrouwt van afzenders die voorkomen in de lijst met veilige afzenders. Het bericht is geen ongewenste e-mail


 465-731-28394563-122-7 <<<<<<< Dit is het toppunt van anonimiteit!!!!!!!!!
Ik heb natuurlijk wel wat cijfers veranderd

Geachte heer, mevrouw ,

Onlangs heeft u medicijnen ontvangen van BENU Apotheek xxxxxx. Om u - en andere klanten - in de toekomst beter van dienst te kunnen zijn, zijn wij benieuwd naar uw ervaringen met onze service.

Het onderzoek is
 anoniem. Dit betekent dat we niet kunnen zien wie welke antwoorden heeft gegeven. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 5 à 10 minuten. U kunt de vragenlijst invullen op een computer, tablet of mobiele telefoon. Wij zullen zeer zorgvuldig en vertrouwelijk met uw persoonlijke gegevens omgaan.

De geanonimiseerde resultaten van het onderzoek kunnen o.a. worden gebruikt worden voor:
·        Verbeterinformatie voor apotheken en apotheekmedewerkers
·        Het leveren van (beleids)informatie aan patiëntenorganisaties, overheid en toezichthouders
·        Het opstellen van keuze-ondersteunende informatie voor consumenten
·        Ondersteuning van het zorginkoopbeleid van uw zorgverzekeraar

Het onderzoek wordt uitgevoerd door onderzoeksbureau ARGO BV. Als u nog vragen heeft over het onderzoek of als u de vragenlijst liever niet wilt invullen, kunt u contact opnemen met Onderzoeksbureau ARGO, Astrid de Groot, info@argo-onderzoek.nl of 050-363 7464. Wilt u meer weten over het onderzoek? Klik hier om een kort filmpje te bekijken.

U kunt de vragenlijst nog invullen tot en met
 15 mei 2017. Klik op de link om de vragenlijst in te vullen:

U kunt ook de link kopiëren en in de adresbalk van uw browser plakken.

Wij hopen uw reactie te mogen ontvangen!

Met vriendelijke groet,
Het team van BENU Apotheek xxxxx
 


Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor dit onderzoek en zal na afloop door ARGO worden verwijderd. ARGO hanteert een
 privacy protocol en werkt conform de Wet Bescherming Persoonsgegevens.
Er is een cookie nodig voor het invullen van de vragenlijst. Klik hier om meer te lezen over het cookie- en privacy beleid van ARGO.




---------------------------------------------------------------------------------


Ik heb zowel bij mijn apotheek als ook  bij mijn huisarts een briefje getekend voor het NIET DELEN van INFORMATIE over mij. Geen enkele!

Over privacy gesproken….

1.Hoe komt dit bedrijf aan mijn e-mail adres?

2.Hoe durven ze het woord privacy nog te noemen?

3.Hoe durven ze mijn gegevens door te geven aan een onderzoeksbureau?

4. Is de Wet bescherming Persoonsgegevens gewoon om te overtreden?


5. Wat is in gotsnaam :Verbeterinformatie voor apotheken en apotheekmedewerkers? 
6  Ik wil helemaal niet bekend zijn bij patientenorganisaties, bij beleidsmakers en zeker niet bij toezichthouders of de overheid! :Het leveren van (beleids)informatie aan patiëntenorganisaties, overheid en      toezichthouders       
7 Mij gebruiken voor farmapropaganda? :Het opstellen van keuze-ondersteunende informatie voor consumenten
8. De graaiende zorgverzekeraars kunnen de pot op. Ze hebben helemaal geen inkoopbeleid.: Ondersteuning van het zorginkoopbeleid van uw zorgverzekeraar


Het moge duidelijk zijn dat ik hier nog niet klaar mee ben. Wordt vervolgd! 




.

zondag 23 april 2017

Gastcolumn, Chawwa Wijnberg PTSS.

Oud zeer nog steeds nieuws.

Zo zal het de volgende generaties onderduikers en oorlogs en uitsluitersvluchtelingen ook vergaan. Of dacht iemand dat de vluchtelingen kindjes uit oorlogsgebieden traumavrij zouden zijn?


*Onder het kopje Jom ha show op mijn website bij herinneringen deze lange column.

Ptss

Omdat mamma met mij vluchtte toen ik zestien dagen oud was. Tante Elsje, de buurvrouw kwam en zei dat ze nu weg moest. Nu. Volgens mamma lagen de kersepitten nog op de bordjes. Ze kreeg tijd om zes luiers bij elkaar te graaien en verder niets dan de kleren die ze aan had. Weg, met mij. Zestien adressen, of achttien dat weet ik niet meer. Eerst bij iemand die ook een baby had. Dan vielen die luiers niet zo op. Maar die mevrouw at zelf goed maar mamma kreeg niets. En ik aan de borst huilde niet veel. Toen bij iemand die leuk was maar te veel kletste. Weer weg. En weer weg. En weer weg. En ik kreeg niet genoeg moedermelk maar gaf geen kik. Zou mamma toen al gezegd hebben, flink zijn kind?
Hoe lang heeft het geduurd voor we in Ilpendam aankwamen? Ik weet het niet. Wel dat ik toen bijna uitgedroogd was door gebrek aan voeding. En dat ik vrijwel niet meer poepte. Dat het een tijdje duurde voordat ze een dokter vonden die te vertrouwen was. Mamma heette toen Aartje en haar persoonsbewijs was zogenaamd van iemand uit het gebombardeerde Rotterdam. Ik heette Humpie.
Ik weet dat alleen uit flarden verhalen.
Omdat die kennis wel in mij opgeslagen is, heb ik het af en toe flink benauwd.
 Vooral vier en vijf mei. En bij alles wat op de ene of de andere manier aan de oorlog doet denken. Ik val dan stil. Ik keer terug in de bevroren tijd. Ik wil niet bewegen. Ik ben bang, maar ik voel het niet. Stil.
Wachten tot het over is.
De eerste drie jaar van je leven heb je een symbiotische verhouding met je moeder. Je voelt wat zij voelt. Zeggen ze.
Wat heeft zij gevoeld? Wanhoop, woede, verdriet, angst? Die gevoelens liggen bij mij op de bodem van mijn bevroren tijd. Blijf uit mijn buurt want de blinde woedeuitbarstingen liggen op de loer, de angst belet me de straat op te gaan.
Ik schreef ooit:
mei
twee warme dagen
en ik voel de helse woede
opgeblazen van niet uitgeblazen sissen
want het is over
veertig jaar voobij
hitler is een oude wolk geworden
maar nog altijd stormt en regent het in mij


Achter mijn dichte ogen marcheren de laarzen. Kan iedereen een verrader zijn. Kan er een mof komen die me te pletter slaat met mijn hoofd tegen de muur voor de ogen van mijn moeder. Of, nog erger, mamma bezwoer me dat ze mij dan, om me dat te besparen, zelf wel de nek omgedraaid had. Voelde ik dat ook als baby? Was ik daardoor ook bang van mijn flinke Mam?
Naar welke veiligheid verlang ik? Wat geeft me die stilte waar ik me in terugtrek? Oma en Ilpendam, het gras en de koeien, de slootjes en de westenwind. De hemelkoepel met de wolken en het land drijft op het water.
Ik ben nu geen machteloos babytje meer. Ik ben volwassen. Bijna vijfenzeventig. En toch heb ik bij tijd en wijle nog steeds te maken met die woordeloze benauwenis. Een machteloos bang kind zijn.
Dat is dus mijn ptss, post traumatisch stress syndroom. Mijn oorlogstrauma.







Gavi Mensch
Nederland BV 23-4-2017






zaterdag 15 april 2017

Doodschieten.


.


 Pief paf poef pang, mijn kleinzoon en zijn vriendje schieten aan de lopende band als ze samen spelen. Het irriteert me mateloos, het heeft me altijd geïrriteerd. Het is copycat gedrag van moordenaars, maar zo lijkt niemand het te zien. Ik wil geen geweertjes in huis, ook niet het schiet-handgebaar.

En ik luister ook niet naar commen-taartjes zoals:
"Ach, het zijn maar kinderen",
"Zo zitten jongetjes nu eenmaal in elkaar",
"Als je pistooltjes verbiedt, gaan ze andere dingen als pistool gebruiken",
"Dat snappen ze toch niet".

Van de week heb ik het mijn kleinzoon uitgelegd. Hij mocht voorin de auto zitten, een klein stukje en dat is de maatstaf voor groot genoeg. Daar zaten wel consequenties aan vast want toen hij vanaf zijn hoge troon begon met schieten met zijn hand heb ik hem iets uitgelegd wat niet 'bij zijn leeftijd hoort", net zo min als schieten trouwens.

"Je hebt vast nog nooit iemand gezien die doodgeschoten is, met een gat in zijn hoofd of in zijn borst of buik en allemaal bloed. Want dat is wat er gebeurt als je op iemand schiet. En die iemand die dan dood is, is de grote zoon van een moeder die ongelooflijk verdrietig gaat zijn. Zo verdrietig dat het nooit meer overgaat. En die iemand heeft misschien ook een vrouw en kinderen, zoals jullie. Die huilen allemaal wel 100 dagen en duizend nachten, die gaan hem zo erg missen. Dat missen doet zo pijn in je buik!
En misschien had hij een oma en een opa die ook vreselijk verdrietig zijn omdat ze hun kleinzoon nooit meer zullen zien. Die kleinzoon die doodgeschoten is door iemand (die misschien ook wel een kleinzoon is) met een pistool of een geweer.

Er is niets ergers op de hele wereld dan wapens en mensen die ze gebruiken om andere mensen dood te maken.
Waarom moeten mensen dood eigenlijk? Ik heb nooit begrepen waarom je, als je ruzie hebt met iemand, je die dan dood wilt maken.
Soms ben je heel erg boos, maar dat ga je toch zeker niemand doodschieten?
Dan kun je als je boosheid weg is, toch ook niet meer met diegene praten om het weer goed te maken.

Hoe denk je dat iemand zich voelt die iemand dood gemaakt heeft? Ik denk dat die zijn hele leven spijt en buikpijn heeft. In het leger maken mensen zogenaamde vijanden dood, alleen maar omdat iemand dat zegt. Alleen maar omdat iemand vindt dat de vijand gemeen is. En dat zegt de baas van de vijand ook. En dan schieten ze elkaar dood en wie dan nog leeft heeft daar zijn hele leven spijt van, van dat doodschieten.


Sommige monsters, hele gemene mannen en ook wel een enkele gemene vrouw willen de baas spelen over iedereen en zeggen dan dat ze mensen wat geld betalen om anderen dood te schieten. Maar als je dan iemand dood geschoten hebt en je gaat iets leuks kopen van dat geld en je denkt dan dat degene die je dood geschoten hebt, nooit meer iets leuks kan kopen voor zijn kinderen, dan heb je, zeker weten,  buikpijn voor altijd.

Kortom, ik wil nooit meer schieten zien of horen. En als je voorin de auto zit ga je rode auto's tellen. Van tellen wordt je slim. Veel slimmer dan jongens die pief paf poef pang doen.

Snap je dat?"

Hij knikt en is een beetje overrompeld door mijn monoloog. En zegt dat het erg is als je dood bent, heel erg. Ik knik en laat hem er rustig over nadenken. Mijn kleindochter die achterin zit, heeft het verhaal aangehoord en zit nadenkend uit het raam te kijken. Het is even stil in de auto.
Als we op de plaats van bestemming zijn, zegt mijn kleinzoon dat hij twee rode auto's heeft gezien en mijn kleindochter zag er wel vier, zegt ze.
Ik geef hen een high five en een kus en zeg dat ik van hen houd.
En weg zijn ze.




©Gavi Mensch
Nederland BV, 15-4-2017




zondag 12 maart 2017

Turkey for Thanksgiving



Ik moet er vaak aan denken als ik het woord Turkey lees. Na zojuist de lading buitenlandse kranten te hebben doorgespit, moet ik ook nog eens denken aan de 'stuffing' van de vogel. 

Een land waar de vluchtelingen moeten werken zonder loon, een land opgebouwd met geld van buiten Turkije, waar mensen naar toe gaan ( ondanks de vluchtelingen) om goedkoop vakantie te vieren. 
Een land met een rijke cultuur en zowel een trotse als een schaamteloze geschiedenis, met nu een schaamteloze vrouwenhatende dictator aan de macht. Zo'n mannetje met een waanzinnig paleis, gebouwd met gestolen geld van de Turkse mensen waarvan er een veel te groot percentage van de inwoners laaggeletterd is en geen goede medische zorg heeft.

Ik prijs me nog steeds gelukkig met mijn Turkse collega's en kennissen, zelfs met mijn Turkse kapper die denkt dat hij ongegeneerd en zonder tegengas Erdogan aanhanger kan zijn en schrikt van kritiek. Ik ben niet bang van de schaar in zijn handen en grinnik om zijn napraterij. Eén vraag met diepgang en hij valt door de mand. Knippen kost €15, nog steeds.

Mijn mensen van Turkse afkomst zijn verdeeld geraakt sinds een jaar of wat en het spijt me dat ze hun saamhorigheid zijn verloren. De staatsgreep kwam niet voort uit niets. De orthodoxe geloofsbeleving en handelswijze van Erdogan & Co en het (aldus) afbrokkelen van de moderne Turkse Staat waren hier de aanleiding voor. Mijn collega-verpleegkundige van Turkse afkomst griezelt van Erdogan én van Gülen; zij is een fantastische all-round verpleegkundige, haar man werkt bij een groot accountantskantoor. De huistaken delen ze samen, jawel. Geen van tweeën hebben ze zin in een 'terug naar de Middeleeuwen' niet voor henzelf, niet voor hun familieleden in Turkije. De kinderen willen er niet eens op vakantie vanwege de geestelijke armoede. Dat is de andere kant van het verhaal.

Maar de  soms ook laaggeletterde landgenoten die in Nederland wonen? De Nederlandse Staatsburgers? Wat weten ze en wat denken ze? Die zien veelal alleen de Turkse propaganda op de Staatstelevisie.

Zouden ze beseffen dat Aboutaleb hen behoedt voor de verdere narigheid die hen in en van Turkije te wachten staat? Want nu worden Gülen aanhangers vermoord of opgesloten; hoe zal het gaan met familieleden van hen die hier verdacht worden van het aanhangen van Gülen? Of die niet vóór Erdogan zijn. En tegenstemmen in het Referendum? Wat is dat voor vreemde lange arm?

Erdogan is een opgefokte onruststoker die slecht omgaat met kritiek en mensenrechten en het sprookje van 'de nieuwe kleren van de keizer' nieuw leven inblaast. Een narcist zoals Wilders op plaatselijk niveau of Le Pen,  Trump en Kim Jung-un, om er maar snel wat te noemen. Schreeuwers en/of vrouwenhaters, antisemieten, xenofoben, haatzaaiers, manipulators en navelstaarders. Wat een griezelijke herseninhoud!!

Zo heeft Erdogan al beslist dat Nederlandse staatsburgers met een Turkse achtergrond allemaal Turkse staatburgers zijn. Is die man nu zo dom? Of denkt hij dat wij zijn domheid prijzen en hem napraten?

Heel vaak laat ik dit soort conflicten langs mij heen gaan. Maar dit is te erg voor woorden. Voor deze keer steun ik de regering in de maatregelen zie ze genomen heeft.

En Aboutaleb is een kei, die erger heeft weten te voorkomen. Dreigen met sancties en Nederland een nazistaat noemen.

Een krijsende buitenlandse minister die al schreeuwend haar gelijk probeert te halen en onder valse voorwendselen Nederland in komt ondanks een verbod, liegende consuls en veel niet loyale Nederlanders van Turkse afkomst die nu op video en foto staan, o.a. als stenengooiende oproerkraaiers.

Ik had ook graag gezien dat de regering ook Trump op de vingers had getikt over zijn uitspraken over buitenlanders en vrouwen.
Maar ik voel me al een stuk beter met een regering die binnenlandse politiek en buitenlandse politiek uit elkaar houdt.

Ik heb al genoeg aan de chaos hier, zonder inmenging van zo'n fanatieke nationalist als Erdogan. Mensen die slecht kunnen omgaan met echte democratie ( zoals bijvoorbeeld Denk) zullen meedobberen op de door niet-democraten veroorzaakte korte golfslag, die van het type waar je zeeziek en kotsmisselijk wordt.

Net zo misselijk als van een 'hatred-stuffed' Turkey.



©Gavi Mensch

Nederland BV 12-3-2017

zondag 5 maart 2017

Heerlijk Huis te Koop in Jerez.

 Te koop

Huis in Jerez de la Frontera. 

Huis op perceel van 165 m2 eigen grond met een bebouwing van ca 95 m2. De overige ruimte is patio, zowel voor als ook achter het huis. 

Er zijn 2 slaapkamers (voorheen 3)en 2 badkamers waarvan 1 met toilet, bidet en douche en 1 met toilet en douche en aansluitingen voor wasmachine en droger.
Verder is er een ruime zitkamer met bibliotheekruimte en een gang naar de badkamer en de slaapkamers beide met ingebouwde kasten en 1 inpandige berging. Dan een grote eetkeuken met inbouwapparatuur en verrijdbaar keukenblok, raam en schuifdeuren naar de binnenplaats die half open en half overdekt is. Piano bij de inboedel inbegrepen.

Er is een zonnepaneel voor warm water en een elektrische geiser. Alles eigendom. Er is geen gas aanwezig, dus geen gesleep met butaangasflessen.

Deel van de inboedel komt met het huis zoals elektrische apparatuur en een deel is ter overname. 
Het is 10 minuten max. lopen naar het oude centrum 
De Atlantische Oceaan kust is op een kwartier rijden afstand. De uitvalswegen  naar Cádiz en Sevilla  liggen op 2 minuten rijden. Er is een vliegveld in Jerez maar voor internationale vluchten vliegt men op Sevilla en daarna met een shuttlebus en een uitstekende treinverbinding naar Jerez.


Exterieur












Interieur












Dichtstbijzijnde strand









Jerez
















Vraagprijs is €105.000,-  k.k. 
Overleg altijd mogelijk.

Voor meer informatie mail naar gavimensch@hotmail.com 
Of app naar 0031 638088243 .



5-3-2017